شهد بندگی صفحه 195

تو کمان کشیده و در کمین که زنی به تیرم و من غمین

همه غمم بُوَد از همین که خدا نکرده خطا کنی

هاتف اصفهانی

حضرت دوست در بیانی دلکش و شیرین، این حقیقت پر معنا را به نبی مکرم خویش، حضرت داوود علیه السلام بیان فرموده است:

ای داوود! هر کس دوست دار محبوبی باشد، گفتارش را تصدیق می کند، و کسی که از محبوبی خشنود باشد، از کردار وی نیز راضی و خرسند است، و آن که به محبوب خویش مطمئن باشد، به وی اعتماد کند، و آن کس که دل در گرو محبت معشوقی نهد، در رسیدن به وصال وی بکوشد. ای داوود! یاد من برای ذاکرانم است و بهشتم برای مطیعان، و محبتم برای مشتاقان و من تنها به دوستدارانم تعلق دارم.(1)

مجنون را گویند که نوبتی جماعت مردمان را بر در خانه لیلی مجتمع بدید که هر کدام ظرفی در دست گرفته اند و محبوبش ظرف هر یک را از شیر پر می سازد. سپس او نیز ظرفی برگرفت و به شوق دیدار محبوب در میان جماعت بایستاد. باری، چون نوبت بدو رسید، لیلی ظرف آن عاشق مسکین بگرفته، بر زمین زد و بشکست. مردمان زبان به شماتت وی گشودند که تو از چه دل بدین بی وفا سپرده ای؟! آن مشتاق وفادار که از محبوب خویش جز نیکویی و زیبایی در دیده اش نمی نشست، در پاسخ گفت: اگر معشوق مرا با من نظری و عنایتی نمی بود، باری چرا تنها ظرف مرا بشکست؟!

اگر با دیگرانش بود میلی