شهد بندگی صفحه 206

دوست دوری نجستند؛ امامانی که معدن اسرار الهی هستند و مجرای فیض بی پایان که زمین از برکت وجود آنان آباد است و رونقی دارد. هم از این روست که حضرت صادق مصدق علیه السلام فرمود: «اگر زمین از امام خالی شود، اهلش را به کام خویش فرو خواهد برد».(1)

روایات فراوانی، ضرورت وجود امام معصوم را که واسطه بین خدای تعالی و هستی است، اثبات و تأیید و تأکید می کند.

هشام جوانی کم سن و سال بود و حضرت امام صادق علیه السلام او را فراوان دوست می داشت و مطالب دقیقی از علوم به او آموخته بود. روزی آن حضرت در جمع اصحاب خویش، از هشام، چگونگی مناظره با عالِمِ بزرگ بصره را که برایش رخ داده بود، جویا شد. هشام گفت: روزی به مسجد بصره در آمدم. جمع کثیری دیدم از دانش طلبان که گرد عالمی حلقه زده اند و هر یک سؤالی می پرسد. من از میان جماعت راهی باز کردم، در جلوی جمعیّت و مقابل وی زانو زدم و گفتم: من در این شهر غریبم و از تو سؤالی دارم، آیا اجازه سؤالم می دهی؟ گفت: آری بپرس. گفتم: آیا چشم داری؟ عالم متعجب گردید و پرسید: این دیگر چه سؤالی است، مگر چشمان مرا نمی بینی؟ گفتم: پرسش من این گونه است. پس گفت: بپرس. هرچند احمقانه و کودکانه به نظر می آید. گفتم: آیا بینی داری؟ گفت: آری. گفتم: با آنچه می کنی؟ گفت: به وسیله آن بوها را تشخیص می دهم. گفتم: آیا دهان داری؟ گفت: آری. گفتم: به چه کارت می آید؟ گفت: طعم ها را با آن