شهد بندگی صفحه 212

بندگی به سر آرد، به نجات خویش بسی امیدوارتر است و به سعادت نزدیک تر؛ چنان که در خبر است از حضرت امام محمد باقر علیه السلام که بنده ای گناهکار، سالیان متمادی به عذاب الهی در دوزخ گرفتار می گردد و خدای تعالی را سوگند می دهد تا از قهر و آتش خلاصی اش بخشد، ولی پاسخی نمی شنود، تا آنکه فریاد بر می آورد: الهی! به حق محمد و اهل بیت او بر من ترحمّی فرمای و از آتش رهایی ام ده. آن گاه خدای متعال، ملک مقرّب درگاه خویش، جبرئیل امین را وحی می فرماید که بنده معذبم را به نزد من آر. جبرئیل گوید: خداوندا! من چگونه داخل آتش شوم. خدای رحیم می فرماید: به او فرمان خواهم داد که بر تو سرد و سلامت گردد. جبرئیل گوید: جایگاه او نمی دانم. خداوند فرماید: در سجّین (قعر آتش) چاهی است که در آنجا محبوس است. پس جبرئیل به آن چاه رفته، چون آن بنده گناهکار را آویزان از پای خویش می یابد، از او می پرسد: چه مدت است که در آتش معذب هستی؟ گوید: مقدار آن نمی دانم. جبرئیل او را از آتش بیرون آورده، به محضر حق تعالی می برد. پروردگار از او می پرسد: [ای بنده ما!] چقدر مرا قسم دادی؟ گوید: مقدار آن ندانم. پس خدای تبارک و تعالی فرماید: به عزت و جلالم سوگند، اگر مرا به محمد و آل محمد قسم نداده بودی، در خواری و زبونی عذاب رهایت می کردم، ولی بر خود لازم داشته ام هرکس که مرا به محمد و آل محمد سوگند دهد، آنچه میان من و گذشته اوست بیامرزم و اکنون تو را نیز بخشیدم.(1)