شهد بندگی صفحه 214

داد. آن که با محبت اهل بیتم رحلت کند، بهشت الهی خود را برای او می آراید، چون نو عروس برای شوهر خویش. آگاه باشید، هرکه با محبت آل محمد بمیرد، دو در از بهشت به قبرش گشوده شود و هرکه با محبت اهل بیت من به خاک رود، خداوند مزارش را زیارتگه ملایکه رحمت خود می گرداند.(1)

از رهگذر خاک سرکوی شما بود

هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

حافظ

بی جهت نیست که بزرگان اهل علم و معرفت، همواره سرخاکساری بر آستان اولیا می سایند و با توسل و اظهار عجز در برابر ایشان، توجه و عنایت خاص آنان را می طلبند و هرکه در این راه معرفت بیشتری به کف می آورد، به همان میزان بیشتر به این خاندان اظهار خاکساری و فروتنی می کند.

نقل است که مرجع بزرگ، حضرت آیت اللّه العظمی میلانی رحمه الله به یکی از شاگردان خویش فرمود: چهل تن از جوانانی را که در منبر تو حاضر می شوند، نزد من آر که طالب چیزی هستم. آن شاگرد می گوید: من که از فرمان استاد در تعجب مانده بودم، چهل نفر از جوانان را نزد ایشان آوردم. چون همگی حاضر شدند، آن عالم بزرگ فرمود: یکی یکی داخل اتاق من شوید. ما که از موضوع پیش آمده اطلاعی نداشتیم، می دیدیم که هر جوانی وارد می شد، با چشم اشکبار بیرون می آمد و حرفی بر زبان نمی راند. پس از چندی، بی تابی بر من چیره شد و وارد اتاق شدم. دیدم ایشان نشسته و کفنش نیز در کنارش بود. هر جوانی که وارد می شد، از او می پرسید: آیا تو حسین فاطمه را دوست می داری؟ جواب می داد آری. ایشان می فرمود: خیلی؟ می گفت: ان شاء اللّه که این طور است، و چون در بین این سؤال و جواب، اشک از دیدگان آن جوان جاری می شد، آن عالم عارف، کفن خویش به اشک