شهد بندگی صفحه 228

محمد حسین نادری، امیر الشعراء

باری، چون مروری هر چند اندک بر وقایع زندگانی آن حضرت در این دوران کوتاه خالی از لطف نخواهد بود، به شمّه ای اشارت می رود. باشد که کام تشنه عاشقان کوی یار را زلالی گوارا باشد و جان بی قرار دلدادگان روی دلدار را آرام جان و راحت روان.

فضیلت های کودکی آن حضرت

در خبر است که چون سن مبارکش به هشت رسید، در مجلس جدّ بزرگوار خویش، نبی مکرم اسلام حاضر می آمد و چون وحی بر پیامبر نازل می گشت، آن حضرت نیز با کمی سن، ندای روحانی وحی با گوش جان و صفای دل می شنید و حفظ می فرمود و چون به نزد مادر خویش، صدیقه شهیده، فاطمه زهرا علیهاالسلام مراجعت می فرمود، آنچه در مجلس نورانی وحی حفظ کرده بود، نزد مادر باز می فرمود. وقتی پدر بزرگوارش، پیشوای موحدان، علی بن ابی طالب علیه السلاموارد منزل می شد، می دید آنچه از وحی نازل گردیده، همسر مکرّمه اش نیز می داند و به آن آگاه است. علّت این آگاهی را پرسید و ماجرا از زبان مبارک زهرای مرضیه علیهاالسلام شنید. پس امام علی علیه السلام روزی در گوشه ای از منزل پنهان گشت تا فرزند دلبندش امام حسن علیه السلام از نزد پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بازگشت و چون خواست آنچه از وحی نازل گشته در محضر مادر بیان کند، حالش منقلب و بدنش مضطرب گردید. وقتی مادر از حال دگرگون وی پرسید، فرمود: مادر! متعجب مباش که مولایی عظیم الشأن کلامم را می شنود و سخنم گوش می دارد و همین امر عظیم، بیانم را قاصر و زبانم را از گفتن باز می دارد. چون سخن بدین جا رسید، امام علی علیه السلام از پرده در