شهد بندگی صفحه 229

آمد و فرزند خویش را بوسید و مورد لطف و مهر قرار داد.(1)

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

آبروی خوبی از چاه زنخدان شما

می کند حافظ دعایی، بشنو و آمین بگو

روزی ما باد لعل شکّرافشان شما

گر چه دوریم از بساط قرب و همّت دور نیست

بنده شاه شماییم و ثناخوان شما

حافظ

نیز روایت کرده اند که روزی نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله، نور دیدگان خویش، امام حسن و امام حسین علیهماالسلام را به مسابقه خوشنویسی خواند. آن دو نور پاک هر دو به نوشتن همّت گماردند و هر دو به نیکویی تام و تمام نگاشتند. وقتی برای داوری به محضر جدّ بزرگوار خویش آمدند، آن حضرت داوری این مسابقه روحانی را به پاره تن خویش، فاطمه زهرا علیهاالسلام واگذار فرمود. سپس نزد مادر رفتند و تقاضای قضاوت کردند. زهرای مرضیه علیهاالسلام و چه نیکو داوری، در آن دید که قضاوت نهایی را به هر دو میوه دل خویش واگذارد، پس فرمود:

ای نوردیدگانم! من دانه های گردن بندی را با گسستن رشته آن بر شما می ریزم؛ هر کدام از شما که دانه های بیشتری جمع کند، همو برنده این مسابقه خواهد بود و همان دانه ها جایزه اوست.(2)