شهد بندگی صفحه 230

شکوفه های تربیت

سیره پیشوایان دین و اولیای الهی در تربیت فرزندان، حیرت انگیز و شگرف است؛ چنان که از کودکی و از همان اوایل رشد و شکوفایی، فرزندان را با تعالیم بلند دین و فطری، تربیت و پرورش می دادند. چه نیکوست این روش پسندیده، در میان پیروان و شیعیان ایشان نیز رواج یابد و به کار گرفته شود؛ چنان که در خبر است از عصمت کبرای الهی، فاطمه زهرا علیهاالسلام که چون کودکان خویش به بازی می گرفت و به تربیت جسمی و روحی امام حسن مجتبی علیه السلاممی پرداخت، در قالب اشعاری موزون و زیبا وی را چنین خطاب می فرمود: «دلبندم! مانند پدرت علی علیه السلام باش و ریسمان از گردن حق بازگیر. پروردگار کریم و احسان دهنده را پرستش کن و دشمنان و کینه ورزان را به دوستی مگیر». هنگامی که مولای پرهیزکاران و همسر وفادار آن حضرت، امام علی علیه السلام این سخن روح افزا را می شنید، تبسمی شیرین بر گل غنچه لبانش می نشست. (1)

عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدای

ماهمه، بنده و این قوم، خداوندانند

جلوه گاه رخ او دیده من تنها نیست

ماه و خورشید همین آینه می گردانند

حافظ

شکوه صبر