شهد بندگی صفحه 231

صبر بر مصیبت های دنیا و استقامت در راه بندگی حق تعالی، رمزی از اسرار عاشقی و صدق ادعای شیفتگی و شیدایی است. چرا چنین نباشد که کاملان راه بندگی و اولیای مکرم الهی، در سخت ترین شرایط نیز سر نهادن بر آستان یار را سرلوحه اعمال خویش داشته اند و لحظه ای مقام رضا را از کف نمی دادند. تحمل مشکلات دنیایی و دل در گرو رضای الهی سپردن، درسی است که استادان مکتب عشق و عاشقی آموخته اند و سالکان الی اللّه را پیروی از ایشان واجب و لازم است.

آورده اند که بانوی خلوت کبریا و عصمت اللّه عظمی، فاطمه زهرا علیهاالسلام روزی به پدر بزرگوار خویش، حضرت، محمد مصطفی صلی الله علیه و آله فرمود: پدرجان! سه روز است که طعامی نخورده ایم و فرزندانم حسن و حسین از فرط گرسنگی بی تاب اند و اکنون چون جوجه های پرکنده، از گرسنگی به خواب رفته اند. (1) روزی دیگر، آن دو نوگل بوستان الهی چون جدّ بزرگوار خویش را بر در منزل دیدند، به سان تشنه کامانی که به آب زلالی رسیده اند، به سوی آن حضرت دویده، بر پشت آن حضرت قرار گرفته و به شکوه از گرسنگی و بی غذایی گفتند: یا رسول اللّه! گرسنه ایم. مادرمان را بر گوی تا قرص نانی به ما بدهد، مگر دفع گرسنگی شود و قوّتی حاصل آید. چون آن پیامبر رحمت از زهرای مرضیه برای نوردیدگانش طعامی طلب فرمود، پاسخ شنید که: پدر جان! در خانه ما جز برکت وجود رسول خدا صلی الله علیه و آله چیزی