شهد بندگی صفحه 235

صلی الله علیه و آله به نوردیدگان خویش، امام حسن و امام حسین علیهماالسلام.

در خبر است که آن حضرت به امام علی علیه السلام فرمود: «ای علی، محبّت این دو فرزند، محبّت دیگران را برای من به فراموشی سپرد. همانا پروردگارم مرا امر فرموده تا ایشان را هر که ایشان را دوست می دارد، دوست بدارم».(1) نیز در خبری دیگر است که آن  حضرت، دست امام حسن و امام حسین علیهماالسلام در دست گرفته، فرمود: «هرکه این دو و پدر و مادر ایشان را دوست بدارد، در بهشت هم درجه من خواهد بود».(2)

دلم جز مهر مهررویان طریقی برنمی گیرد

زهر در می دهم پندش، ولیکن در نمی گیرد

چه خوش صید دلم کردی، بنازم چشم مستت را

که کس مرغان وحشی را از این خوش تر نمی گیرد

حافظ

ملاطفت و بازی با فرزندان در سیره اولیای الهی، پیروان ایشان را، هم درس فرزندداری است و هم مصداق بارز محبت و عطوفت با ایشان. آنجا که این رابطه میان پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و امام حسن و امام حسین علیهماالسلام باشد، پس روشن است که عطر و بویی خدایی دارد و رنگ و بوی الهی.

نقل است که در ایام شیرخوارگی آن دو امام همام، نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله به پشت خوابیده، ایشان را به روی شکم خویش می نهاد و با آنها شوخی می کرد.(3) روزی در حال نماز، آن دو نوردیده پیامبر بر پشت آن

1- جعفر بن محمد بن قولویه، کامل الزیارات، مکتبه مرتضویه، نجف، 1356ه . ق، ص 50.
2- سفینه البحار، ج 1، ص 610.
3- پندهای جاویدان، ص 201.