شهد بندگی صفحه 238

می رفت. هنگام نماز اعضای بدنش می لرزید و هنگام یاد بهشت و دوزخ، مضطرب می گردید و از گرفتار شدن در جهنم به خدا پناه می برد. به تعبیر پیامبر گرامی اسلام، هیبت و بزرگی پیامبر به امام مجتبی علیه السلامو شجاعت و بخشندگی ایشان به امام حسین علیه السلام منتقل گردید. آن حضرت، تمام دارایی خویش را دو مرتبه در راه خدا صدقه داد. عظمت امام مجتبی علیه السلام به گونه ای بود که وقتی مقابل در خانه خویش می آمد، راه بسته می شد و دیگر کسی را توانایی عبور از آن راه نبود و مردم وقتی می فهمیدند که حضرت داخل خانه شده، از کوچه عبور می کردند. حلمی فراوان و صبری حیرت انگیز داشت. هفت سالگی مصیبت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را تحمّل کرد و چند ماه پس از آن، طعم تلخ بی مادری و یتیمی را چشید. بعد از شهادت غریبانه پدر بزرگوارش حضرت امام علی علیه السلام نیز که مردم با ایشان بیعت کردند، همواره شاهد بی وفایی یاران و اصحابش بود، آن سان که در برابر وی حضرت پدرش را ناسزا می گفتند. و او صبر می فرمود. در یکی از سفرها مردی به ایشان حمله ور شد در حالی که می گفت: اللّه اکبر همان گونه که پدرت شرک ورزید، تو هم مشرک شدی! پس چنان با حربه ای که داشت بر ران حضرت زد که زخم به استخوان ایشان رسید. در طول زندگانی مبارکش به ایشان زهر خورانیدند، تا آنکه در مرتبه آخر، ایشان به شهادت رسید.(1)

کتاب فضل تو را آب بحر کافی نیست

که تر کنم سرانگشت و صفحه بشمارم