شهد بندگی صفحه 36

توبه (روز چهارم ماه مبارک رمضان)

اشاره

دارم امید عاطفتی از جناب دوست

کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

گر چه پری وش است، و لیکن فرشته خوست

حافظ

میان عاشق و معشوق، رموزی پنهان و لطیف است که معنای آن جز با چشیدن درد عاشقی به وصف نمی آید. یکی از زیباترین آن اسرار، مسئله توبه و آشتی است، آنجا که معشوق، خدای متعال و ربّ الارباب است و عاشق، بنده عاصی مخلوق از تراب. جدایی از چنین محبوبی و دوری از او، دردی جان سوز در دل محب خواهد انداخت که جز بازگشت به آغوش محبت دلدار، دل را تسکین نخواهد بخشید؛ محبتی که سرمنشأ تمامی محبت ها و مهر مادری کوچک ترین جلوه آن است و همین محبت شدید، بهانه همیشگی برای بنده برای بازگشت به دامان معبود می گردد. چه کریم است معبودی که با وجود قدرت بی انتهای خویش بر عبد، به او محبت می ورزد و نگران احوال و اوقات اوست که در صورت دوری و جدایی، هماره منتظر اوست تا کی باز آید و از درگاه او ناامید نگردد.