شهد بندگی صفحه 74

است که فرارسیدن این ضیافت پر فیض را یک سال به انتظار نشسته اند و اولیای الهی، شاهدان این بزم شکوهمند و پر نورند.(1) نیز مشتاقان و چشم انتظاران آن ماه عالم آرای را رمضانی خواهد آمد که در آن، بشارت ظهورش دهند که ای اهل عالم، این مهدی آل محمد صلی الله علیه و آله است، با او بیعت کنید تا هدایت یابید و از مخالفتش بپرهیزید تا گمراه نگردید.(2) باری، آنکه عالم در هجرانش تیره و تار جهل و ظلمت گشته، خواهد آمد و شورستان ستم و بیداد را گلستان خواهد کرد. آنکه تمامی عالمیان انتظار او را می کشیدند و می کشند، از آدم علیه السلام تا نبی مکرم اسلام و تمامی اولیای مکرّم الهی، فرج او آمال و آرزوی شان بود.

سدیر، یکی از اصحاب امام صادق علیه السلام است. گوید: من به همراه مفضّل بن عمر، ابوبصیر و ابان بن تغلب بر مولایمان وارد شدیم. ایشان را در حالی که روی خاک نشسته، چون سوگوارِ جوان از دست داده دل سوخته گریه می کرد و با حال تضرع می فرمود: «آقای من! غیبتت خواب از چشمانم ربود، آسایشم را از بین برد و آرامش دلم بر هم زد. آقای من! غیبتت برای همیشه دردمند و مصیبت زده ام کرد. از دست رفتن امامان یکی پس از دیگری، سرانجام دوران همگی را به پایان می رساند و کار به زمان غیبت امام منتظر کشیده می شود. اگر من بر مصیبت ها و بلایای پی در پی گذشته اشک می ریزم و آه می کشم، مصیبت های بزرگ تر و فجیع تری در پیش است که با