شهد بندگی صفحه 96

بی همتا سپردند، جز به درگاه او تمنا و خواسته ای عرضه ندارند و آن گاه که دست دعا و نیاز بر آستان مالک بی نیاز برداشتند، از جانِ دل اجابت او را باور دارند و در برآورده شدن حاجت های خویش از سوی آن برآورنده حاجات، شکی در دل راه ندهند. مگر نه آنکه او، خود، اجابت خواست های محتاجان را به عهده گرفته و برآوردن تقاضای نیازمندان را ضمانت فرموده است. در خبر است از  امام صادق علیه السلام فرمود: «هر که را حاجت و طلبی باشد، به شرط آنکه دل در گروی رضای محبوب داشته، جز خشنودی او در تمنای خویش نجوید، از دنیا رحلت نخواهد کرد مگر آنکه کریم مهربان حاجتش برآورد و دعایش اجابت گرداند».(1)

گفت پیغمبر که چون کوبی دری

عاقبت زان در برون آید سری

مولوی

یاران و همدلان! مشتاقِ شیدایِ هیچ یاری را گواراتر از آنکه از سوی دلدار مورد ملاطفت و رحمت قرار گیرد، چه باشد؟

باری، اکنون که پروردگار کریم چنین آغوش گرم مهر و محبت خویش به روی سالکان راه و میهمانان سفره روحانی خویش گشوده، روی نیاز به آستان محبوبی بی نیاز بگردانیم و در تمنای قرب و وصال آن یار یکتای بی همتا، دستی از سر عجز و فاقه بر افشانیم و در دریای بی کران عفو و رحمت دلدار، تن و جان را غسل دهیم و سر از نهاد پاکی و بهجت و صفا برآریم و تا فرصت باقی و بحر کرم و رحمت الهی در جوشش است، گوهر یک دانه دل در صدف قرب یار نهیم؛ که فرصت اندک است و عمر بسی کوتاه.