شهد بندگی صفحه 99

قهر و غضب پیشی گرفته تا ما بندگان ضعیفِ محتاج را همواره مهلتی در بازگشت به درگاه او و یاری خواهی از ذات پاک او باقی باشد. هم از این روست که در حدیثی قدسی، به تهییج و تحریک بندگان خویش که حاجت به درگاه غیر او می برند، پرداخته، عواقب سوء توجه به هم نوعان را به آنها گوشزد می کنند و رحمت و عنایت بی پایان خویش را به نیازمندان و مسکینان به رخ آنان می کشند. در خبر است از سرور کاینات و فخر انبیای الهی، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله که فرمود:

خدای تبارک و تعالی یکی از پیامبران بزرگوار خویش را چنین خطاب فرمود که: به عزت و جلال و کبریایی ام سوگند، آنکه به غیر من دل بسته و امید به آفریدگانم داشته باشد، حتما امیدش را به نومیدی می کشانم و در منظر مردمان، لباس خواری و ذلتش می پوشانم و از ساحت قرب و جوار رحمتش دور و از سرور وصال به آتش هجرانش مبتلا می سازم. آیا بنده من در رفع نیازها و گشایش امور خویش به غیر من امید می بندد، در حالی که کلید گشایش سختی ها در دست من است؟ آیا به دیگری دل خوش داشته و درِ خانه غیر می کوبد، حال آنکه کلید همه درهای بسته به دست من است؟(1)

گل عذاری ز گلستان جهان، ما را بس

زین چمن، سایه آن سرو روان، ما را بس

یار با ماست، چه حاجت که زیادت طلبیم

دولت صحبت آن مونس جان، ما را بس

یاران روزه دار! چون هر آنچه موجب قرب حق تعالی و جلب رضایت محبوب است، آدابی و حدودی دارد. دعا را نیز چون امور دیگر آدابی است که با رعایت آن، به استجابت نزدیک تر می گردد. طهارت بدن از آلودگی های