روزه دریچه ای به عالم معنا صفحه 42

ملاحظه می کنید همچنان صفات و اسامی و کمالات خداوند را می شماری، می گویی:

«الّلهُمَّ اِنّی اَسْئَلُکَ بِعِزَّتِکَ بِاَعَزِّها، وَ کُلُّ عِزَّتِکَ عَزیزَهٌ» خدایا از تو به حقیقت عزّتت و به آن عزیزترین اسمائت می خواهم، و بعد می گویی البته همه اسماء تو عزیز و برتر است. یعنی چه؟ ملاحظه می کنی که همین مصاحبت مطلوب تو است. تا آخر دعا، اسماء او را می شماری و از این تکرار اسماءِ حضرت حق به شعف می آیی و قلبت را محل یاد او قرار می دهی.

به جایی می رسی که در سحرهای ماه رمضان زبان حالت، این می شود که:

من هرچه خوانده ام همه از یاد برده ام

غیراز حدیث دوست که تکرار می کنم

یعنی با تکرار اسماء او، جان را متوجه او می کنی، و آهسته آهسته خود را به او نزدیک می بینی، اول باید نام او را همچنان بر زبان داشت تا آهسته آهسته قلب هم با زبان همراهی کند. داریم که:

دید

مجنون را یکی صحرا نورد

در

میان بادیه بنشسته فرد

صفحه ای

از ریگ و انگشتش قلم

با

صلای دل همی می زد رقم