رساله توضیح المسائل، آیت الله سبحانی صفحه 168

(مسأله 1030) اگر صحرانشین برای زیارت یا حج یا تجارت و مانند اینها مسافرت کند، باید نماز را تمام بخواند، خصوصاً اگر با همان چادر و اثاثیه سفر کند.

شرط هفتم:

سفر برای شغل نباشد

شغل و کار او مسافرت نباشد کسانی که دارای چنین شرطی نیستند به سه گروه تقسیم می‌شوند:

1. راننده‌ها و خلبان‌ها و کشتیبان‌ها و ساربان‌ها و مانند آنها سفر شغل آنهاست باید نماز را تمام بخوانند.

2. کسی که سفر شغل او نیست ولی سفر مقدّمه شغل او است یعنی برای انجام به طور مرتب سفر کند مانند معلمی که باید هر روز یا غالباً به مقدار مسافت شرعی سفر می‌کند و پس از تدریس به وطن بازمی گردد و همچنین است محصل و بیله وری که برای خرید و یا فروش باید به مقدار مسافت شرعی سفر کند سپس برگردد آن گروه نیز باید نماز خود را تمام بخواند.

3. کسی که سفر شغل او و یا مقدمه شغل او نیست، ولی برای زیارت هر هفته مرتب سفر می‌کند، این گروه نیز باید نماز را تمام و روزه را بگیرند خلاصه کسانی که سفر برای آنان به صورت یک امر عادی درآید، نماز آنان تمام و روزه را باید بگیرند.

(مسأله 1031) اگر راننده‌ای برای کار دیگری مثلًا برای زیارت یا حج هم مسافرت کند، باید نماز را تمام بخواند و همچنین است اگر اتومبیل خود را برای زیارت کرایه بدهد و در ضمن خودش هم زیارت کند، باید نماز را تمام بخواند.

(مسأله 1032) کسانی که راهنمای حج و مدیر کاروان حجاج و مانند آنها می‌باشند، چون سالی یک بار اتفاق می‌افتد و در مدت کمی انجام می‌گیرد، نماز آنها شکسته است و حکم آنها با حمله داری که سال‌های گذشته که بخش عمده سال را در سفر بودند تفاوت دارد.

(مسأله 1033) کسی که در مقداری از سال شغلش مسافرت است، مثل شوفری که فقط در تابستان یا زمستان اتومبیل خود را کرایه می‌دهد، باید در سفری که مشغول به کارش هست نماز را تمام بخواند.