احکام پزشکی (منتظری) صفحه 75

* سقط جنین

«220» سقط کردن جنین مطلقاً- چه روح در آن دمیده شده باشد یا نه، و چه جنین از حلال باشد یا از زنا، و چه با رضایت پدر و مادر باشد یا بدون رضایت آنان- حرام است و دیه نیز دارد؛ ولی اگر روح در جنین دمیده نشده باشد و به تشخیص پزشک حاذق و موثق زنده ماندن مادر متوقف بر سقط آن باشد، یا اینکه بقای آن در رحم مستلزم نقص عضو یا درد غیر قابل تحمل برای مادر باشد و زنده نگاه داشتن در خارج رحم نیز میسّر نباشد اشکال ندارد، هرچند در این صورت باید دیۀ آن را بپردازد.

«221» اگر بیماری مادر به حدی است که درد غیر قابل تحمل فعلی دارد و معالجه لازم و ضروری است ولی در ضمن معالجه جنین طبعاً سقط می شود، اقدام به معالجه جایز است؛ چه قبل از دمیده شدن روح باشد یا بعد از آن.

«222» اگر ادامۀ حاملگی برای مادر خطر جانی دارد هرچند در حال حاضر درد غیر قابل تحمل ندارد، سقط جنین برای او قبل از دمیده شدن روح در جنین (برای معالجه) جایز است؛ ولی اگر بعد از دمیده شدن روح باشد جایز نیست، مگر اینکه درد غیر قابل تحملِ فعلی عارض مادر شود و در ضمن معالجه سقط طبعاً انجام گیرد.

«223» سقط جنین کافر حتی در صورتی که پدر و مادر او هر دو کافر باشند نیز جایز نیست؛ مگر در مواردی که بیان گردید.

«224» سؤال: آیا سقط کردن عمدی جنینی که مطمئن

هستیم یا احتمال می دهیم معیوب و نارسا می باشد در هر ماهی از بارداری (اگر دیۀ لازم هم پرداخت شود) مجاز است؟

جواب: پس از دمیدن روح قطعاً جایز نیست، و پیش از آن نیز محل اشکال است.