مشروعیت اقامه حدود و تعزیرات در عصر غیبت صفحه 110

آن با هم رشد کنند و دلیلی بر تقدم جنبه ای بر دیگری نداریم یا دست کم دلیلی بر تأخر نظام جزایی بر دیگر نظامات وجود ندارد.

از سوی دیگر،اگر جامعه از هر نظر اسلامی شود و به حد اعلای رشد برسد،وقوع جرام هایی که مستلزم چنان مجازات های شدیدی باشد،نادر و بعید (1)و حتی ممکن است محال باشد.در چنین شرایطی فلسفه تشریع حدود چیست؟وقتی جامعه به مدد تربیت اسلامی به آن حد از درک دینی رسیده و چنین مدینه فاضله ای پدید آمده،چه نیازی به تشریع حدود است؟آیا تشریع حدود امری لغو نمی نماید؟!به ویژه که برخی مدعی اند«در صورت وقوع چنین جرایمی(در چنین شرایط ایده آلی)،مجازات آن مشمول انواع قیود و شروط است و نیز امکان تبدیل مجازات وجود دارد؛زیرا فلسفه ادیان پرورش مکارم اخلاقی و بازپروری و ترمیم است،نه قلع و قمع و نابودی». (2)اگر قرار باشد مجازات ها هرگز اجرا نشود،پس چرا تشریع شده است،در حالی که فرض این است که جامعه به مدینه فاضله بدل گشته و افراد آن دارای بالاترین سطح درک و معرفت دینی هستند،قطعاً در چنین شرایطی نمی توان تشریع حدود را فقط برای بازدارندگی آن دانست،صرف نظر از این که قانون هر قدر شدید باشد،تا وقتی اجرا نشود،بازدارندگی ندارد. (3)آیا جز این است که جرم حقیقتی انکارناپذیر در جامعه بشری است و همواره در هر جامعه مجرمان خطرناکی هستند که قابل اصلاح نیستند؛با این مجرمان چه باید کرد؟آیا بایسته نیست با مجازات شدید آنها،افزون بر تطهیر جامعه،در دیگر افراد بازدارندگی پدید آورد؟

نمی توان انتظار داشت جامعه از هر نظر ایده آل شود،آن گاه اقامه حدود صورت

1- (1) .همان.
2- (2) .عمادالدین باقی،«ادامه حقوق بشر اعدام و قصاص 2»به نقل از سایت www.emadbaghi.com تاریخ شنبه 2 خرداد 1383.
3- (3) .بکاریا معتقد است:کیفر باید حتمی باشد و با عفو و غیره متزلزل نشود؛چرا که یک عدالت خوب آن نیست که شدیداً مجازات کند،بلکه آن است که به همه تبهکاران بپردازد.(سزار بکاریا،جرایم و مجازات ها،ص104-107؛به نقل از حنید دهقان،شمیم عدالت،ص137).