مشروعیت اقامه حدود و تعزیرات در عصر غیبت صفحه 111

گیرد.به علاوه در زمان معصومان نیز جامعه هیچ گاه عاری از جرم و بزهکاری نگشته،وجود افراد معدودی که برای رهایی از عذاب دردناک قیامت،عذاب دنیوی را به جان خریدند و بر تطهیر از گناه با اجرای حدود اصرار داشتند،به معنای پاکی و عصمت جامعه نیست.در قضیه ای وقتی زنی به حضور حضرت امیرمؤمنان علی علیه السلام می آید و می گوید:«انی زَنَیتُ فطهرنی»و اجرای حد شرعی طلب می کند،وقتی برای حضرت شرایط احصان معلوم می شود،می فرماید:برو و پس از وضع حمل بیا.زن پس از وضع حمل می آید و باز اقرار و درخواست اجرای حد می کند.حضرت می فرماید:برو فرزندت را شیر بده و بعد از اتمام رضاع بیا.بار سوم می آید و اقرار و درخواست اجرای حد می کند.حضرت می فرماید:کودک تو دو ساله است و قدرت حفظ ندارد.برو او را بزرگ کن تا حدی که بتواند خودش را تغذیه کند،از بلندی پرت نشود و در چاه نیفتد.زن در حالی که گریه می کند و از دقت و رأفت همه جانبه حضرت در شگفت است،جلسه را ترک می کند.سپس برای چهارمین بار که می آید و اقرار می کند،حضرت می فرماید:فردا همه با صورت بسته جمع شوید و بعد ادامه می دهد:هان ای مردم!خداوند تبارک و تعالی با پیامبرش عهدی بسته که آن حضرت هم همان عهد را با من بسته،مبنی بر اینکه کسی که به گردن او حد است،نباید حد شرعی اجرا کند.پس هر کس خدا بر گردن او حدی ندارد،بر این زن حد زند.اینجاست که همه حاضران صحنه را ترک می کنند و کسی جز علی و حسنین علیهم السلام باقی نمی ماند. (1)

گرچه صدر این روایت و توجه به شخصیت زنی که این چنین تحت تأثیر وجدان بیدار خویش قرار گرفته،انسان را متأثر می کند،ولی پایان آن نشان می دهد در جامعه اسلامی آن زمان هم از این قبیل افراد انگشت شمار بوده اند.از دیگر سو،روشن می سازد که در همان زمان هم چقدر جرم فراگیر بوده،به حدی که جز خود امام و حسنین کسی در میدان برای اقامه حد باقی نمی ماند.

این نکته را هم نباید نادیده انگاشت که چه بسا از برخی جهات،معرفت دینی مردم