7 - ميرزاي قمي (1231 ه. ق) در رساله في تحقيق الغناء، كه در كتاب ميراث فقهي ج 2 ص 809 و 810 به نقل از كتاب فوق نقل كرده است.
8 - سيد محمد جواد حسيني عاملي (1226 ه. ق) صاحب مفتاح الكرامه در ج 4 ص 52
9 - شيخ يوسف بحراني صاحب حدائق در الحدائق الناضره ج 18 ص 101
10 - مولي احمد نراقي (1245 ه. ق) در مستند الشيعه ج 14 ص 129
11 - مولي محمد نراقي (1297 ه. ق) در كتاب مشارق الاحكام، نراقي ص148
12 - علامه حلي (648 - 726 ه. ق) در منتهي المطلب ج 2 ص 1012
و ديگر علماي مانند شهيد ثاني، محقق سبزواري، شيخ حر عاملي، علامه محمد باقر مجلسي، سيد عليخان مدني، مولي محمد رسول كاشاني، شيخ محمد حسن نجفي صاحب جواهر الكلام، آقا محمود بهبهاني، شيخ هادي تهراني، شيخ مرتضي انصاري و علامه ملا حبيب الله شريف كاشاني، آيت الله سيد احمد خوانساري، آيت الله سيد ابوالقاسم خويي، آيت الله سيد محمد رضا گلپايگاني و دهها و بلكه صدها تن ديگر از مراجع و علماي سلف و تازه قائل به اجماع بر حرمت غناء هستند.
تا اينجا با نام علماي آشنا شديد كه دربارهي حرمت موسيقي و غنا ادعاي اجماع كردهاند و عدهاي از همين بزرگان حرمت آنها را از ضروريات و مسلمات مذهب شيعه (بلكه اسلام) معرفي كردهاند، در اين صورت مدركي بودن اجماع، خدشهاي بر استدلال به آن وارد نميكند.
عقل
از ديدگاه فقهاي اماميه، عقل نيز – در كنار كتاب و سنت - منبع مستقلي براي احكام شرعي است.