کتابخانه بالقرآن

زنان صفحه 1539

صفحه 1539

آمار می گوید که هرگاه طلاق به زن واگذار شده، شمار فروپاشی خانواده به سرعت رو به فزونی نهاده است. در حالی که اسلام سعی می کند تا جایی که امکان دارد، کانون خانواده از هم پاشیده نشود، به همین خاطر برخی محدودیت ها برای آن قرار می دهد و سعی دارد آن را به حداقل برساند.

ثالثاً در اسلام زن می تواند اگر بخواهد از قید زناشویی راحت شود، گرچه همسر خواهان ادامه زندگی است، به گونه ای که رضایت او را جلب کند و طلاق خلع بگیرد، اضافه بر این که می تواند در عقد زناشویی وکالت در طلاق را شرط کند و حق طلاق را به دست آورد. بنابراین بهترین راه همان است که طلاق در شرایط عادی برای به حداقل رسیدن، در دست کسی باشد که بیشترین تاوان را باید بدهد، اضافه بر آن که در مواقع ضرورت، زن نیز می تواند به آن دست یابد.

بی انصافی است که سوء استفاده های ناجوانمردانه (که ازقوانین صورت گرفته و در تمام نظام ها این امر ممکن است، چون قانون برای همه است) را به حساب نظام اسلام و قانون آن بگذاریم، زیرا جامعه بانوان شکایت از این دارند که با ایشان طبق قوانین و مقررات اسلامی رفتار نمی شود، نه آن که قوانین خللی داشته باشد، بلکه آن گونه که شایسته جامعه اسلامی است، قوانین و مقررات اسلامی به طور صحیح در محاکم قضایی به کار گرفته نمی شود.

در بند چهارم نامه خود آورده اید "...

به علت ضعف حضور در اجتماع، فرزند را که شیره حیات اوست، به همسر (مرد) می دهند..." ولی در پاسخ باید گفت: اوّلاً حضانت یک حق نیست، بلکه مسئولیت است. حضانت به معنای سرپرستی و نگهداری از کودک است نه به معنای حق داشتن کودک . طبعاً قانون باید مسئولیت را به کسی واگذار کند که بهتر بتواند آن را از نظر مالی و اقتصادی به انجام برساند. در عین حال نیازهای عاطفی کودک نیز لحاظ می شود و تا سنین خردسالی که نیاز عاطفی به مادر شدیدتر و بیشتر از نیاز مالی است، این مسئولیت به مادر داده می شود؛ بنابراین حکم حضانت در اسلام نه بی توجهی به مادر و نه امتیاز دادن به پدر است، بلکه با توجه به جوانب مختلف نظام خانواده و با نظر به مصالح و حقوق کودک، بلکه با توجه به منافع و حقوق زنان، سازمان یافته است. اگر تفاوت وظیفه میان زن و مرد پیدا می شود، به خاطر بی توجهی و کم ارزش دادن به نقش هیچ یک از پدر و مادر نیست. انتقال حضانت، پس از مدتی از زن به مرد، بی توجهی به عاطفه مادر نیست. نباید در ارزیابیِ مسائل اسلامی، یک سونگری کرد و فقط توجه به عاطفه مادرانه نمود و از حقوق دیگر غفلت کرد. در این جا سخن از مصالح و حقوق فرزند در میان است، نه فقط ارضای عاطفه مادر. اگر چه اسلام و روایات به این جنبه کاملاً توجه کرده اند. در مذاهب اسلامی مسئولیت حضانت را تا دو (در مورد پسر) و هفت سالگی (در مورد دختر) بر

عهده مادر دانسته اند. این حکم با مصالح کودک سازگار و با حس عاطفی مادر موافق است که مصالح فرزند خود را خواهان است، ضمن آن که حضانت پدر با ارضای عواطف مادر و حق ملاقات مادر و فرزند هرگز منافات ندارد.

در نامه اشاره به برخی درد دل ها کرده اید که بسیاری از آن ها واقعیت دارد، ولی ارتباطی به آموزه های دینی ندارد.

پرسیده اید: چرا دختران از پارک رفتن، تفریح و گردش محروم اند؟ در پاسخ می توان گفت: اولاً چنین نیست که دختران از پارک رفتن و تفریح محروم باشند. کافی است سری به پارک ها و تفریح گاه های عمومی بزنید و دختران زیادی را مشاهده کنید که برای تفریح از این مکان ها استفاده می کنند. اگر در برخی شهرستان ها در پارک رفتن به تنهایی و ... با برخی محدودیت ها مواجه هستند، بسیار امکان دارد که با توجه به شرایط فرهنگی شهرستان باشد. امروز دختران از باشگاه های ورزشیِ مخصوص به خود، استخرهای شنایِ مخصوص بانوان و پارکها استفاده می کنند، هر چند هنوز جامعه ما به حد ایده آل نرسیده که بانوان به تمام خواسته های مشروع خود برسند. امکانات مالی و سوء مدیریت ها و ... را نیز نباید فراموش کرد. بنابراین برخی از رفتارهای مسلمانان را نباید به حساب اسلام گذاشت، زیرا اسلام تفاوتی بین زن و مرد قائل نشده است. چنین نیست که به مردان اجازه گردش و تفریح را بدهد، ولی به جامعه بانوان چنین اجازه ای را ندهد.

در هر صورت از نظر اسلام هیچ گونه تبعیض بین زن و مرد وجود ندارد،

هر چند ممکن است عده ای در جامعه اسلامی در رفتارشان با زنان دچار اشکالاتی شده باشند و در برخی موارد در حق بانوان ظلم شده باشد حل این مسائل به گذشت زمان و رشد فرهنگ ناب اسلامی نیاز دارد بار دیگر از توجه شما به سؤالات دینی و نقد پاسخ قدردانی و تشکر می کنیم و منتظر نامه های بعدی شما هستیم.