کتابخانه بالقرآن

زنان صفحه 1573

صفحه 1573

;(حجرات 13)

خداوند در مورد اعمال با مکلفین یکسان برخورد می کند. "أَنِّی لاَ َّ أُضِیع ُ عَمَل َ عََمِل ٍ مِّنکُم مِّن ذَکَرٍ أَوْ أُنثَی َ بَعْضُکُم مِّن بَعْض ٍ..." (آل عمران 195)، نزد خداوند عمل صالح ملاک است از هر کس که باشد "مَن ْ عَمِل َ صََلِحًا مِّن ذَکَرٍ أَوْ أُنثَی َ وَ هُوَ مُؤْمِن ٌ فَلَنُحْیِیَنَّه ُو حَیَوَه ً طَیِّبَه ً وَ لَنَجْزِیَنَّهُم ْ أَجْرَهُم بِأَحْسَن ِ مَا کَانُواْ یَعْمَلُون َ ;(نحل 97)، بنابراین اینجا باید میان مسایل حقوقی و ارزشی فرق گذاشت چرا که قرآن در مسایل ارزشی زن و مرد را یکسان دانسته چون انسانیت آنها مورد نظر است اگر می بینیم قرآن در جایی از مردان شایسته سخن می گوید، (شخصیتی همچون لقمان حکیم لقمان 12)، در جایی دیگر از زنان شایسته نیز نام می برد. (مثل همسر فرعون 11/تحریم و حضرت مریم 43/آل عمران و...) و در این زمینه قرآن همچنان که همه حقایق را بیان کرده از مقام والای زن نیز دفاع نموده و حقیقت وجودی شخصیت او را معرفی کرده است اما در مسایل حقوقی چون تفاوتهایی میان زن و مرد وجود دارد و یکسان نیستند، به طور طبیعی حقوق این دو نمی تواند یکسان باشد; ممکن است حقوقی مربوط به زنها باشد و مردان از آن بی بهره باشند و بالعکس

ب پوشش هم برای مردان و هم برای زنان است حجاب برای بانوان که بهترین نوع آن چادر است به لحاظ آفرینش و شخصیت گران سنگی است که خانم ها دارند و یک ارزش کرامت و بها دادن به آن ها است و بی حجابی بی بندوباری و در معرض بیگانگان و نامحرمان قرار گرفتن پژمردگی بدبختی بی شخصیتی آلودگی و... را در پی دارد.

در جهان طبیعت در

اطراف یک گل حجاب های مختلفی وجود دارد تا گل محفوظ بماند واگر هر چشم و دست آلوده ای به آنها برسد پرپر و پژمرده می شوند و طبیعت زیبایی خود را از دست می دهند. زن در زبان احادیث به گل معرفی شده است این گل باید حفظ شود و بیش ترین مسئولیت در این باره متوجه خود بانوان است از این رو، با حفظ حجاب خود را از آلودگی های گوناگونی که در جامعه وجود دارد، حفظ می کنند;

از این رو، در قرآن کریم چندین آیه در مورد حجاب و پوشش زنان آمده است و در برخی از آن آیات به کیفیت و شکل حجاب پرداخته شده است خداوند می فرماید: و به زنان با ایمان بگو دیدگان خود را ]از هر نامحرمی فرو بندند و پاکدامنی ورزند و زیورهای خود را آشکار نگردانند; مگر آن چه ]به طور طبیعی از آن پیداست و باید مقنعه خود را بر گردن خویش ]فرو[ اندازند، و زیورهایشان را جز برای شوهرانشان یا پدرانشان یا پدران شوهرانشان یا پسرانشان یا پسران شوهرانشان یا برادرانشان یا پسران برادرانشان یا پسران خواهرانشان یا زنان ]همکیش خود یا کنیزانشان یا خدمتکاران مرد که رغبتی ]به زنان ندارند یا کودکانی که بر عورتهای زنان وقوف حاصل نکرده اند، ]در این مورد چیزی نمی فهمند[ آشکار نکنند; و پاهای خود را ]به گونه ای به زمین نکوبند تا آن چه از زینتشان نهفته می دارند، معلوم گردد. ای مؤمنان همگی ]از مرد و زن به درگاه خدا توبه کنید. امید است که رستگار شوید. (نور، 31) در این آیه چند نکته قابل توجه است

1. زنان نباید زینتهای خود را جز در مواردی که

به طور طبیعی ظاهر است آشکار سازند. منظور از زینت همان آلات زینتی هستند که زنان حق نمایاندن آن ها را بر دیگران ندارند; به این ترتیب آشکار کردن هر نوع زینتی حتی لباسهای زینتی و مخصوص که در زیر لباس عادی یا چادر می پوشند، جایز نیست زیرا قرآن از این عمل نهی فرموده است (ر.ک تفسیر نمونه ج 14، ص 438 441.)

2. آن ها باید "خِمار"های خود را بر سینه های خود بیفکنند. "و لیضربن بخمرهن ّ علی َ جیوبهن ّ" واژه "خُمُر"، جمع "خمار" به معنی پوشش است امّا معمولاً به چیزی ]روسری یا مقنعه ای گفته می شود که زنان سر خود را با آن می پوشانند.(مفردات الفاظ قرآن کریم راغب اصفهانی ص 298، دارالعلم بیروت )

کلمه "جیوب نیز جمع "جیب و به معنی یقه پیراهن است که از آن به گریبان تعبیر می شود و گاه به قسمت بالای سینه به تناسب مجاورت با آن نیز اطلاق می شود.(ر.ک قاموس قرآن سیدعلی اکبر قرشی ج 1، ص 91، دارالکتب الاسلامیه )