زنان صفحه 1674

صفحه 1674

برای آگاهی بیشتر ر.ک: عقیقی بخشایشی، همسران رسول خدا.

اما درباره علی(ع) و فاطمه زهرا(س) باید گفت که وضعیت این دو معصوم(ع) نیز مانند پیامبر(ص) و خدیجه و حتی می توان ادعا کرد که بالاتر بود به گونه ای که پیامبر(ص) به علی(ع) می فرمود: سه چیز به تو عطا شده که به من نشده است: «اول این که داماد شخصی مانند من هستی (داماد پیامبر هستی)، همسری چون فاطمه داری و فرزندانی چون حسن و حسین(ع)» (بحارالانوار، ج 39، ص 77).

شخصیت حضرت زهرا(س) آن قدر والا و ارزشمند بود که حتی صحابه، به علی(ع) به خاطر ازدواج او با فاطمه(س) غبطه می خوردند. بنابراین زن وشوهری چون علی و فاطمه که به فرموده پیامبر(ص) اگر

خداوند فاطمه را خلق نمی کرد بر روی زمین از آدم به بعد، برای علی کفو و همتایی نبود» (وسائل، ج 20، ص 74).

بدیهی است که مردی چون علی(ع) با داشتن همسری چون فاطمه(س) که دستور ازدواج آنان از آسمان نازل شده است [پیامبر(ص) فرمود: «همانا من مانند شما بشر هستم در میان شما ازدواج می کنم و شما را به تزویج می دهم مگر فاطمه که تزویج او از آسمان نازل شده است» (همان)] همسر دیگری اختیار نکند و این دو گوهر ممتاز خلقت در کنار هم باشند و دل در گرو هم داشته باشند اما بعد از فاطمه(س) بقیه همسران علی(ع) اگر چه خوب بودند اما هیچ کدام مانند فاطمه نبودند و جای فاطمه را برای علی(ع) پر نکردند. از این رو علی(ع) نیز مانند پیامبر(ص) پس از همسر اولش که بی نظیر بود، تعدد زوجات اختیار کرد.

اما در مورد نکاح متعه باید گفت که تشریع متعه علاوه بر آثار تربیتی، برای رفع نابسامانی های اجتماعی است نه برای حرم سرا سازی، هوسرانی و عیاشی مرفهان و شهوت پرستان. از این رو اگر چه نکاح متعه در زمان پیامبر(ص) نیز مرسوم بوده است و ائمه(ع) نیز با تمام صلابتی که در راه احیای سنت نبوی داشتند و در بیان حکم متعه تقیه نمی کردند، با وجود این به اصحاب خود اجازه هوسرانی نمی دادند و علی رغم ترغیب ها و تشویق هایی که در مورد نکاح متعه انجام می دادند، اما در پاره ای مواقع، عده ای را از انجام این کار منع می نمودند. علی بن یقطین (یکی از وزیران هارون

و از بزرگان امامیه) وقتی از امام موسی کاظم(ع) اجازه متعه خواست، امام(ع) به او فرمودند: «تو را با متعه چه کار و حال آن که خداوند از آن بی نیازت کرده است» (احمد بن عیسی الاشعری القمی، النوادر الاشعری، ص 87، ح 199).

بنابراین نکاح متعه در مواردی است که شخص قادر به ازدواج نباشد و یا اگر همسر دارد در حال حاضر امکان دسترسی به وی برایش مهیا نباشد (شیخ کلینی، کافی، ج 5، ص 452، ح 2).

و همچنین در روایات، فلسفه تشریع متعه، جلوگیری از انحرافات اخلاقی و پاکسازی جامعه از فساد و فحشاء و در واقع رحمت خداوند نسبت به امت اسلامی است کما این که ابن عباس می گوید: «متعه چیزی نیست مگر رحمت خداوند نسبت به امت اسلامی (و با وجود متعه) زنا نمی کند مگر انسان شقاوتمند - و یا مگر عده کمی -» (شیخ مفید، خلاصه الایجاز، ص 25).

و این که بعدا توسط یکی از خلفاء، نکاح متعه بدون در نظر گرفتن فلسفه تشریع آن و صرفا از روی جهالت و احساسات ممنوع شد، نه تنها خدمتی به دین نشد بلکه بزرگترین خیانت انجام پذیرفت و می توان گفت از روایاتی که به نکاح متعه ترغیب می کنند می توان فهمید که برای مخالفت با ممنوعیت آن بوده است (دقت فرمایید) نه ترویج هوسرانی و شهوت پرستی و اگر معصومین(ع) هم این کار را انجام می دادند از باب حلیت آن و نیز مخالفت با تحریم کنندگان آن بوده است.

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه