زیبایی های مصنوعی و تجمل و خود آرایی نیز مانند جمال طبیعی مورد عنایت مخصوص قرآن شریف و روایات مذهبی است، و اولیاء گرامی اسلام، استفاده از آن را به پیروان خود اکیدا توصیه نموده اند. جامه زیبا پوشیدن، مسواک کردن، به سو شانه و روغن زدن، معطر بودن و خلاصه خود را آراستن در حال عبادت و در مواقع معاشرت با مردم، در مسجد یا در محیط خانواده، از مستحبات مؤکد و جزء برنامه روزانه مسلمین است.(4)
امام صادق می فرماید: مردی به خانه رسول اکرم(ص) آمد و درخواست ملاقات داشت. موقعی که حضرت خواست از خانه خارج شود بجای آینه، جلوی ظرف آب بزرگی که در داخل اتاق بود ایستاد و سر و صورت خود را مرتب کرد، عایشه از مشاهده این کار به عجب آمد، در مراجعت عرض کرد چرا در موقع رفتن موی خود را منظم
کردید؟ فرمودند: خداوند دوست دارد که وقتی مسلمانی برای دیدار برادرش می رود خود را بسازد و خویشتن را برای ملاقات او بیاراید.
ولی باید توجه داشت که در این راه باید از زیاده روی و افراط دوری جست. توجه به خودآرایی(یا زندگی تجملی) بیش از اندازه می تواند منشأ بیماری وسواس شود و رفته رفته مایه اختلالات روحی گردد. توجه بیش از اندازه به این امر برای جلب توجه دیگران، ممکن است باعث پیدایش خوی ناپسند ریاکاری و خودپسندی شود و آدمی را منفور و مردود جامعه نماید، و بالاخره توجه بیش از اندازه به خودآرایی(یا زندگی تجملی) می تواند شخص را از فعالیت های ثمربخش زندگی باز دارد و عمر عزیز که سرمایه سعادت بشر است در راههای غیر مفید و احیاناً مضر، مصرف گردد.
گرچه جمال و تجمل ظاهری آدمی را محبوب و دلخواه مردم می کند ولی بهترین جمال که شایسته مقام بشر است و به انسان کمال حقیقی و عزت واقعی می بخشد، جمال علم و اخلاق و زیبایی صفات حمیده و سجایای انسانی است.
علی (ع) می فرماید:« زیور دانش برای انسان، جمالی است که پوشانده نمی شود و نسبی است که مورد جفا قرار نمی گیرد»(6)
منابع و مآخذ
1 تفسیر نمونه زیر نظر استاد محقق ناصر مکارم شیرازی، ج6، ص150151.
2 تاریخ تمدن ویل دورانت1، ص130.
3 انسان ناشناخته، ص127 و جوان از نظر عقل و احساسات، آقای فلسفی،ج1، ص31.