کتابخانه بالقرآن

زنان صفحه 770

صفحه 770

بنابراین، اگر ما در مسأله لباس و پوشش اسلامی اهل منطق و استدلال نبوده و نتوانیم حقانیت و لزوم پوشش اسلامی را با دلیل و برهان ثابت کنیم و نتوانیم در اندیشه و دل مردم راه پیدا کنیم بالطبع، نخواهیم توانست نگهبان خوبی برای حفظ و نگهداری احکام نورانی دین باشیم. البته ما اکنون در صدد تبیین جایگاه و اهمیت پوشش اسلامی نیستیم.

به طور کلی، در جهان بینی

اسلامی و در قاموس دین، انسان با دو بعد معنویت و مادیت (بر خلاف فرهنگ غربی که ساختمان فکری و فرهنگی انسان را بر ستون های «مادیت» استوار می کند و معنویت در حاشیه قرار می گیرد) تعریف می شود. بنابراین در فرهنگ اسلامی، انسان، موجودی است که معنویت و حرکت به سوی خدا، کمال مطلوب و نهایت زندگی اوست.

نکته اساسی این است که در اسلام، معنویت در مقابل مادیت و به عنوان «آلترناتیو» و رقیب مادیت نیست که بخواهد حریف را از صحنه خارج کند، بلکه هدایت و کنترل جسمانیت و مادیت را بر عهده دارد. اصولاً دین برای این نیامده است تا ما را از جسم یکسره غافل سازد و از دنیا جدا کند بلکه برای آن است که به ما راه درست استفاده از جسم را بیاموزد تا بتوانیم با حفظ اعتدال از تندروی و کند روی مصون بمانیم یعنی چنان نباشیم که فقط به بعد مادی خویش توجه کرده و جز به بهره وری از جسم به چیز دیگری نیندیشیم.

بنابراین، در قاموس دین، انسان رو به سوی خدا دارد که کمال مطلق و سرچشمه همه خوبی هاست و ارزش هاست، به طوری که، انسان از تن بهره می گیرد اما به اندازه، نه همه وقت، نه همه جا و نه با همه کس.

درست در این نقطه است که حجاب (پوشش) اسلامی، معنی پیدا می کند، یعنی انسان در اسلام خود را شریف تر از آن می داند که به جسمش شناخته شود و وظیفه خود را مهم تر از آن می بیند که تنها به بدن نمایی و آرایش جسم

بپردازد. انسان در همه بینش های معنوی و از جمله در اسلام، برای آن لباس نمی پوشد که تن خویش را نشان دهد، بلکه لباس می پوشد تا تن خود را بپوشاند. لباس برای او به منزله یک حریم است که تن را از دستبرد، محفوظ نگه دارد. لباس برای آن است که تحریک جنسی را کم کند نه آنکه بر قدرت تحریک بیفزاید. و انسان مسلمان در صدد تزیین بدن جهت فروش آن به خلق نیست بلکه در صدد فروش جان خویش به خدای متعال است. حجاب اسلامی می تواند چنین عملکردی داشته باشد. به هر حال، مسأله بد حجابی از معضلات کنونی جامعه ماست. این گونه رفتار ریشه در حدود نیم قرن سلطه سلسله اسلام گریز (و اسلام ستیز) پهلوی و تبلیغات غرب دارد.

به عبارت دیگر، یکی از ثمرات وابستگی سلسله پهلوی و هجوم غرب به ایران، تغییر لباس و رواج برهنگی در میان قشرهایی از جامعه بوده است و از آن در رژیم طاغوت تحت عنوان «کشف حجاب» یاد می شد که در حقیقت چیزی جز مبارزه با پوشش انسانی _ اسلامی و ترویج لباس غربی نبود.

البته در مسأله کشف حجاب در عصر رضاشاه، اکثریت مردم مقاومت زیادی کردند و حتی حاضر شدند جان خود را فدا کنند و کفن بپوشند اما لباس غربی نپوشند.

اما رسوبات فرهنگی رژیم گذشته (به ویژه مسأله بی حجابی) امروزه بیشتر در قالب «بد حجابی» خود نمایی می کند و جامعه ما را تا حدی فرا گرفته است.