حجاب شناسی (پرسمان حجاب) صفحه 328

خواهر گرامی در صورت نیاز لطف کنید و مشکل و مسأله مذهبی خود را شفاف تر و با توضیحات بیشتر بفرماید تا بتوانیم راهکاری سود مند تر پیدا کنیم و ارایه بدهیم .

خواهر گرامی با توجه به احساس نیازی که من از صحبتهای شما کردم یک بحث تفصیلی در رابطه با بررسی چرایی عدم برآورده شدن دعا ها برای شما مطرح می کنم که امید است مشکل شما تا حدود زیاد حل گردد :

مباحثی درباره عدم اجابت دعا

اجابت خواسته ما همیشه دلیل بر محبوب بودن ما در نزد خداوند نیست هم چنان که اجابت نشدن خواست ما نشانه بی توجهی خداوند به بنده اش نمی باشد . در روایات آمده است که گاهی خداوند چون دوست ندارد صدای بنده ای را بشنود همین که او چیزی درخواست کرد خواسته اش را برآورده می کند تا دوباره او را صدا نزند و در خانه اش نرود و بر عکس گاهی اجابت دعا و خواست بنده ای را به تاخیر می اندازد چون او را دوست دارد و مایل است او مکرر به در خانه اش بیاید و او را صدا بزند . ممکن است اجابت نشدن دعا و خواسته شما از باب اگر با دیگرانش بود میلی چرا جام مرا بشکست لیلی باشد و ممکن است به خاطر مصالح و خیراتی باشد که خداوند برای شما منظور کرده و شما از آن خبر ندارید و ممکن است موانعی سر راه اجابت دعای شما باشد که سد راه اجابت باشد . به هر حال

دعا کردن که عصاره و نمود و تجسم بندگی است وظیفه بنده خاضع است چه خواست او برآورده شود و چه نشود . خداوند اجر و پاداش عمل هیچ بنده ای را ضایع نمی کند و خواست آو را هر گز بی جواب نمی گذارد .

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

که خواجه خود صفت بنده پروری داند

گاهی این سوال به ذهن انسان می رسد که اگر خداوند صدای ما را می شنود، به دعا و درخواست ما آگاه است، توانایی اجابت هم دارد و خودش فرموده: از من بخواهید تا اجابت کنم. (1)پس چرا برخی اوقات شاهد اجابت سریع دعاهای خود نیستیم؟ آیا خدا ما را فراموش کرده است؟ می دانیم که فراموشی در خداوند راه ندارد. پس علت چیست؟

در پاسخ به این سوال متذکر می شویم که اولا هیچ دعایی خالی از نوعی اجابت نیست، زیرا نوعی عبادت و پرستش است و در هر عبادتی که با قصد قربت انجام می شود ؛ یعنی عبادت کننده تصمیم دارد به خدای خود نزدیک شود و به کمالات ذات اقدس اله آراسته گردد، خالی از اثر قربی نیست. بنابر این، همین که دعا و عبادت با خلوص نیت و شرایط لازم انجام می شود، در همان لحظه به اجابت می رسد و اثر معنوی خود را بر روح و جان انسان می گذارد. و با استمرار این حالت است که آدمی به تدریج مظهر نورانیت و اسماء و صفات کمالیه حق تعالی شده، به کمال و سعادت شایسته خود می رسد، خود دعا کردن، در حقیقت، درمان عطش قلب و تسکین سوزش جان و

و نیاز روح به عروج به عالم قدس اله است. امام صادق(ع)فرمود: شما را به دعا سفارش می کنم. زیرا با هیچ عمل دیگری همچون دعا, به خدا نزدیک نمی شوید. (2).