حجاب شناسی (پرسمان حجاب) صفحه 517

آیت الله مکارم در جواب سؤال شما چنین فرموده اند:

در این که منظور از زینتی که زنان باید آن را بپوشانند و همچنین زینت آشکاری که در اظهار آن مجازند چیست؟ در میان مفسران سخن بسیار است .

بعضی زینت پنهان را به معنی زینت طبیعی(اندام زیبای زن) گرفته اند.

بعضی دیگر آن را به معنی محل زینت گرفته اند، و گفته اند آشکار کردن خود زینت مانند گوشواره و دستبند و بازوبند به تنهائی مانعی ندارد، و اگر ممنوعیتی باشد مربوط به محل این زینتها مربوط است، یعنی گوشها و گردن و

دستها و بازوان.

بعضی دیگر آن را به معنی خود زینت آلات گرفته اند. منتها در حالی که روی بدن قرار گرفته، و طبیعی است که آشکار کردن چنین زینتی توأم با آشکار کردن اندامی است که زینت بر آن قرار دارد. این دو تفسیر اخیر از نظر نتیجه یکسان است، هر چند از دو راه مسأله تعقیب می شود.

حق این است که ما آیه را بدون پیشداوری و طبق ظاهر آن تفسیر کنیم که ظاهر آن همان معنی سوم است و بنابراین زنان حق ندارند زینتهائی که معمولا پنهانی است آشکار سازند هر چند اندامشان نمایان نشود و به این ترتیب آشکار کردن لباسهای زینتی مخصوصی را که در زیر لباس عادی یا چادر می پوشند نیز مجاز نیست، و قرآن از ظاهر ساختن چنین زینتهائی نهی کرده است .

در روایات متعددی که از ائمه اهل بیت(ع) نقل شده نیز همین معنی دیده می شود که زینت باطن را به قلاده(گردنبند)، دملج(بازوبند)، خلخال(همان زینتی که زنان عرب در مچ پاها می کردند) تفسیر شده است.

و چون در روایات متعدد دیگری زینت ظاهر به انگشتر و سرمه و مانند آن تفسیر شده می فهمیم که منظور از زینت باطن نیز خود زینتهائی است که نهفته و پوشیده است.(ر.ک. به "تفسیر نمونه"، ذیل آیه مذکور)

با آرزوی توفیق.