حجاب شناسی (پرسمان حجاب) صفحه 79

دوست محترم!

بطور کلی در سنین 7 سالگی به بعد باید کودکان را برای انجام فرائض دینی شان تمرین داد. لکن این تمرین دادن نباید سخت گیرانه و غیر قابل انعطاف باشد، بلکه همراه ملاطفت

و تشویق و با زمینه سازی و تمهید باشد.

برای مثال بچه ای که تا نیمه شب بیدار است را نمی توان به آسانی برای نماز صبح تمرین داد، بلکه باید زمینه زود خوابیدن او را اول مهیا کرد.

همچنین بچه ای که مادر، خاله، عمه یا نزدیکان او اهل حجاب نیستند، و احیانا و به طور طبیعی در چشم او محبوبند، کمتر می تواند مهیای پذیریش حجاب باشد. حتی تعارض های اجتماعی در رسانه و فیلم ها و فضاهای عمومی نیز رهزن دینداری و رعایت احکام دینی است، که توجیه درست والدین با بسترسازی مناسب آنها را می خواهد. باید زمینه ارتباط با انسانهای با تقوا را ایجاد کرد، و محبت اهل تقوا را در دل کودک کاشت، تا زمینه آموزش دین برای او فراهم شود.

علاوه بر این باید گفت این که می گوئیم از 7 سالگی به فرزندمان یاد دهیم حجاب را رعایت کند، منظور این نیست که تا آن زمان رعایت هیچ حجابی لازم نیست بشود. نمی شود دختر بچه ای تا این سن نیمه عریان لباس بپوشد و به یک باره انتظار داشته باشیم رعایت حجاب شرعی کند. از قبل از این سن باید حس حیا را در او ایجاد کرد، به گونه ای که در سن 7 سالگی آماده رعایت حجاب کامل باشد.

متأسفانه والدین از این مسأله مهم غفلت دارند که حیا وحجاب به لحاظ روانی و اجتماعی منشأ و خاستگاه واحد دارند.

درست است بچه تکلیف ندارد، ولی اگر از کودکی حیا در کودک ارزش نباشد، و میل به خودنمایی و تنوع طلبی در آرایش مو و پوشیدن لباس

نیمه عریان در او دامن زده شد _ کاری که والدین به علل متفاوتی در مهمانی ها و عروسی ها بر آن تعمد دارند _ خاستگاه درونی برهنگی در او رشد می نماید و به لحاظ اجتماعی با این شکل و این تیپ از شخصیت انس می گیرد. در این صورت هنگام تکلیف به حجاب، آن را خلاف میل خود می یابد، و این تکلیف بر او سخت جلوه می کند.

اگر کودک از همان کودکی متناسب با حیاء لباس بپوشد، و در مجامع اهل حجاب حاضر شود، چنین کودکی به آسانی در 7 یا 8 سالگی تمرین حجاب را پذیرفته و در 9 سالگی به طور کامل محجب خواهد بود.