زن و اسوه های آسمانی صفحه 102

برخاست و طوفانی برپا گردید(1).

فرصت مناسبی پیش آمد. مردم به هیجان آمده و باید رهبری نهضت از این موقعیت استفاده کند. آخر بر این خفتگان بی بصیرت و مردگان بی روح باید گرد بیداری و حیات افشاند.

حال چه کسی این رسالت را انجام دهد؟

احمد بن ابی طاهر «ابن طیفور» می نویسد: «ام کلثوم بود که زبان گشود و خطبه ای بلیغ ایراد کرد و آن از خود بیگانگان را به خویش فراخواند و اعمال زشت و ناهنجارشان را پیش رویشان نهاد»(2).

ولی این اشتباه تاریخ نگاران و بعضی راویان است؛ چون ام کلثوم علیهاالسلام «زینب صغری» سالها پیش از واقعه کربلا بدرود حیات گفته و رحلت آن بانو را بین سال های چهل تا پنجاه ثبت کرده اند. در تاریخ نگاشته اند که امام حسن و امام حسین علیهماالسلام در پی جنازه آن بانو بودند(3).

از این رو، روشن است بدون تردید سخنور این عرصه تاریخی زینب دختر علی است. آن بزرگ بانوی با ایمان چون خورشید با لسان علوی بر آن شب پرستان نور افشاند و رمز این اشتباه تاریخی آن است که کنیه حضرت زینب کبری نیز ام کلثوم بود(4).

به هر حال، آن کسی که در بازار کوفه با سخنان خود، درس فراموش نشدنی به

1- 1. بلاغات النساء، احمد بن ابی طاهر، ص 23.
2- 2. همان، ص 23.
3- 3. نسب القریش، مصعب بن عبدالله بن مصعب زبیری، ص 353 _ 352؛ زندگانی فاطمه زهرا، شهیدی، صص 265 _ 264.
4- 4. زندگانی فاطمه زهرا، شهیدی، صص 265 - 264.