زن و اسوه های آسمانی صفحه 214

پذیرایی ازمردان آماده می کردند(1).

زن ترک، هنگام جنگ سلاح در دست می گرفت، بچه کوچکش را در توبره ای نهاده و جلو اسب محکم می بست و با دشمن می جنگید. در زمان صلح کارش عبارت بود از راندن ارابه ها، قرار دادن چادرهای متحرک روی عرابه ها، دوشیدن گاوها، ساختن انواع لبنیات، دباغی پوست، ساختن کفش و پوتین و انواع لباسها. زنان نمد می مالیدند و اطاقک ها و خانه ها را با آن می پوشانیدند(2).

به هر روی، در جامعه ترکان و مغول زنان محور حرکت جامعه بودند و به پاس نقش اجتماعی خویش بسیار مورد توجه بوده و نهایت احترام را به آنان می گذاشتند(3). آنان چادر بر سر نداشتند و هنگام بروز جنگ مانند مردان می جنگیدند(4).

همه ترکان سرایی آفریدند همه مه پیکر و زهره جبینند

عروسانند چون در جامه خوابند هژبرانند چون در پشت زینند(5)

بدون اغراق، زن در عصر مغول در مرتبه ای است که نظیر آن در هیچ یک از جامعه های انسانی در طول تاریخ دیده نشده است. آن را باید دوره ای خاص و استثنایی دانست؛ به گونه ای که این زن گرایی مغول سایر اقوام و ملل زمان خود را به شگفتی و اعجاب وا می داشت و بدون تردید مقام زن در میان این مردم بیشتر از مرد بود(6).

1- 1. کشاورزی و مناسبات ارضی در ایران عهد مغول، پطرو شفسکی، ج 1، ص 143.
2- 2. زن در ایران عصر مغول، شیرین بیانی، ص 116.
3- 3. سفرنامه مارکوپولو، ترجمه حبیب الله صحیحی، ص 219.
4- 4. تاریخ اجتماعی ایران، مرتضی راوندی، ج 2، ص 389.
5- 5. روضه الصفا، میرخواند، ج 5، ص 66.
6- 6. سفرنامه ابن بطوطه، صص 222 - 329.