زن و اسوه های آسمانی صفحه 44

این بانوی اسوه از نسل حضرت لوط(1) و همسر فرعون بیدادگر بود که در کاخ او زندگی می کرد و از تمام نعمت های مادی برخوردار بود. نور ایمان و فروغ ملکوت بر جان او تابیده و محیط کاخ و زندگی خوش فرعون نتوانسته بود روح بلند او را مسخّر کند و او را آلوده سازد.

آسیه، همچون گوهری تابناک بر فطرت خداشناسی و یکتاستایی استوار مانده و غباری بر رخ فطرت خدانگر او ایجاد نشد.

دستان پاک این بانو بود که موسی را پرورش داد و مهر این بانوی بزرگ حافظ جان موسی علیه السلام شد و خداوند به واسطه او حضرت موسی را از شر فرعون در امان داشت.

وقتی فرعونیان صندوقی را از آب گرفتند و در آن را باز کردند، نوزادی زیبا چهره را در آن یافتند. فرعون که می پنداشت این نوزاد از بنی اسرائیل بوده و همان کودک موعود باشد می خواست او را بکشد، ولی همسرش آسیه که محبت موسی رادر خود احساس کرد واسطه شد و از فرعون خواست تا از کشتن آن طفل چشم بپوشد. او گفت: «این طفل نور چشم من و تو خواهد بود. او را نکشید، شاید برای ما مفید باشد یا او را به فرزندی بگیریم»(2).

فرعون گفت: «نور چشم توست؛ ولی مرا به او حاجتی نیست». رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «به خدا سوگند اگر فرعون نیز چون آسیه موسی علیه السلام را نور چشم فوری داشت، خدای مهربان او را نیز به وسیله موسی علیه السلام هدایت می کرد، همچنان که آسیه را هدایت کرد»(3).

طبرسی در مجمع البیان چنین نگاشته: «آسیه بعد از پیروزی موسی علیه السلام بر ساحران ایمان آورد و چون فرعون از ایمانش آگاه شد، او را از این کار باز داشت؛

1- 1. تاریخ روضه الصفا، میر خواند، ج 1، ص 310.
2- 2. قصص / 9 .
3- 3. تاریخ انبیاء، رسول محلاتی، ج 2، ص 53.