فرشته با پرچم هایی که به الله اکبر مزینند، آن بانو را بدرقه می کنند(1).
در بیانی دیگر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمودند: روز قیامت فرزندان پیامبران سلف را بر منبرهای نور می نشانند و در این فضای نورانی برای دو ریحانه من حسن و حسین علیهماالسلام منبری از نور می گذراند. آن دو بر منبر نور می نشینند و خطابه ای می خوانند که هیچ پیامبر زاده ای آن را نشنیده است. آنگاه جبرئیل ندا می کند: این فاطمه بنت محمد؟ این خدیجه بنت خویلد...(2) فاطمه کجاست؟ خدیجه کجاست؟
بارها پیامبر خدا به خدیجه بشارت داد: «خداوند در بهشت خانه ای برایت آماده کرده است که مریم و آسیه و کلثوم نیز در آنجا هستند و آنان با تو در آن قصر همسران من هستند». خدیجه می گفت: «مبارک باد یا رسول الله!»(3).
ام المؤمنین و مادر امامت درخشنده ترین ستاره آسمان «والسابقون...» بوده و بر همه زنان امتیاز دارد»(4).
پیامبر خدا با عنوان بهترین «جده» آن بانو را ستود و در روایتی فرمودند: «مسلمانان، می خواهید شما را به کسانی که بهترین پدر بزرگ و مادر بزرگ را دارند دلالت نمایم». مسلمانان گفتند: «آری». فرمودند: «حسن و حسین که جدی چون من و جده ای چون خدیجه دارند»(5).
بنا بر نقلی آن بانو در ماه رمضان قبل از هجرت رحلت کردند و وفات آن بانوی بزرگوار چنان بر پیامبر خدا ناگوار آمد که آن سال را سال حزن و اندوه پیامبر خدا نامیده اند»(6). عمر مبارک آن حضرت را 65 سال یا 64 سال و 6 ماه نگاشته اند(7).
1- 1. بحارالانوار، ج 8، ص 54 _ 53.
2- 2. همان، ج 43، ص 64.
3- 3. من لایحضره الفقیه، صدوق، ج 1، ص 139؛ العمده، ابن البطریق، ص 393.
4- 4. همان، ص 63 _ 62.
5- 5.الروضه فی فضائل امیرالمؤمنین، شاذان بن جبرئیل قمی، ص 89.
6- 6. طبقات، ابن سعد، ج 1، ص 106.
7- 7. اعلام النساء، عمر رضا کحاله، ج 1، ص 280.