ام المومنین حضرت خدیجه سلام الله علیها صفحه 21

أَرَبٌّ یَبولُ الثُّعْلُبانُ بِرَأسِهِ

لَقَدْ ذَلَّ مَنْ بالَتْ عَلَیهِ الثَّعالبُ(1)

آیا بتی که روباهان بر سر او بول کنند، پروردگار است؟ همانا کسی که روباه ها بر سر او بول کنند، ذلیل است.

3- زید بن عمرو بن نفیل

زید بن عمرو پرستش بت ها را محکوم کرد و آن را هجو دانست و گفت:

عَزَلْتُ اللاّتَ وَ العُزّی جَمیعا

کَذلِکَ یَفعلُ الجَلْدُ الصَّبُورُ

فَلاَ العُزّی أدینُ وَ لاَ ابْنَتَیْها

وَ لا صَنَمَیْ بَنی عَمروٍ أَزُورُ

وَ لا هُبَلاً أدینُ وَ کانَ رَبّا

لنا فی الدَّهْرِ إِذْ حِلْمی یَسیُر

عَجِبتُ و فی اللّیالی مَعَجَباتٍ

و فی الأَیّامِ یَعْرِفُها البَصیرُ

لات و عزی را همه کنار گذاشتم، اینگونه با ثبات عمل می کند.

پس نه به عزی گرایش دارم و نه به دو فرزندش و نه بت های بنی عمرو را دیدار می کنم.

همچنین نه به هبل گرایش دارم و نه پروردگار ما در روزگار بوده هنگامی که بردباری ام را از دست می دهم.

تعجب کردم و در شب ها شگفتی هایی است و در روزها افراد بینا آن را می شناسند.

گویا او وارد آیین یهودیت و نصرانیت نشد و از قومش گوشه گیری کرد و گفت: پروردگار ابراهیم را پرستش می کنم. به خانه کعبه تکیه می کرد و خطاب به قریش می گفت: «ای گروه قریش! به آن کسی که جان زید بن عمرو در دست او است، هیچ کس به جز من به دین ابراهیم نیست».