زن در تفسیر نمونه صفحه 312

در پایان آیه به مسأله توبه این گونه گناهکاران وبخشیدن آنها اشاره کرده می فرماید: «واگر توبه کنند، و(خود را) اصلاح نمایند (وبه جبران گذشته پردازند)، از آنان درگذرید؛ زیرا خداوند توبه پذیر ومهربان است» (فَإِنْ تَابَا وَأَصْلَحَا فَأَعْرِضُوا عَنْهُمَا إِنَّ اللَّهَ کَانَ تَوَّابًا رَحِیمًا).

این دستور در حقیقت راه بازگشت را به روی این گونه خطاکاران گشوده است که در صورت توبه واصلاح، جامعه اسلامی آنان را با آغوش باز می پذیرد وبه صورت یک عنصر طردشده اجتماع نخواهند بود.

البتّه - همان طور که در کتاب های فقهی آمده - توبه در صورتی صحیح است که قبل از ثبوت جرم در دادگاه اسلامی واقامه شهود وصدور حکم دادگاه انجام پذیرد، وگرنه توبه ای که بعد از صدور حکم باشد تأثیری نخواهد داشت.

ضمنآ از این حکم استفاده می شود هرگز نباید افرادی را که توبه کرده اند در برابر گناهان سابق مورد ملامت قرار داد. جایی که حکم مجازات وحدّ شرعی با توبه ساقط بشود، به طریق اولی باید مردم از گذشته آنها چشم بپوشند. همچنین کسانی که این حد درباره آنها جاری می شود وبعد از آن توبه می کنند، باید مشمول گذشت مسلمانان بوده باشند.

روش سهل وممتنع قوانین کیفری اسلام

گاه وبیگاه به مناسبت هایی می پرسند چرا اسلام قوانین جزایی وکیفری سخت وطاقت فرسایی مقرّر نموده است؟

مثلاً در برابر یک بار آلوده شدن به زنای محصنه در آغاز، مجازات حبس ابد مقرّر گردید وسپس مجازات اعدام تعیین شد. آیا بهتر نبود مجازات های ملایم تری در برابر این گونه اعمال تعیین گردد تا تعادلی میان «جرم» و«کیفر» برقرار شده باشد؟!

باید توجّه داشت قوانین کیفری اسلام گرچه ظاهرآ سخت وشدید هستند، در مقابل راه اثبات جرم در اسلام آسان نیست وبرای آن شرایطی تعیین شده که غالبآ تا گناه علنی نشود آن شرایط حاصل نمی گردد.

مثلاً افزایش دادن تعداد شهود به چهار نفر که در آیه مورد بحث به آن اشاره شده، به قدری سنگین است که فقط افراد بی پروا ممکن است مجرم شناخته شوند. بدیهی