زن در تفسیر نمونه صفحه 438

آل عمران، نساء، انعام، انبیاء و جز اینها) ودر اینجا فقط بخشی از سرگذست او که به داستان قوم لوط ومجازات آن گروه آلوده عصیانگر مربوط می شود اشاره شده است. آیه می گوید: «فرستادگان ما [ فرشتگان] برای ابراهیم بشارت آوردند» (وَ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُنَا إِبْرهِیمَ بِالْبُشْرَی).

همان گونه که از آیات بعد استفاده می شود، این فرستادگان الهی همان فرشتگانی بودند که مأموریّت داشتند شهرهای قوم لوط را نابود کنند، ولی قبلاً برای دادن پیامی به ابراهیم علیه السلام نزد او آمدند.

در اینکه بشارت آنها چه بوده است، دو احتمال وجود دارد که جمع میان آن دو نیز بی مانع است: نخست بشارت به تولّد اسماعیل واسحاق، زیرا عمر طولانی بر ابراهیم علیه السلام گذشته بود وهنوز فرزندی نداشت در حالی که آرزو می کرد فرزند یا فرزندانی که حامل لوای نبوّت باشند داشته باشد؛ بنابراین اعلام تولّد اسحاق واسماعیل بشارت بزرگی برای او محسوب می شد.

و دیگر اینکه ابراهیم از فساد قوم لوط وعصیانگری آنها سخت ناراحت بود وچون آگاهی یافت که آنها چنین مأموریّتی دارند شادمان شد.

به هر حال هنگامی که رسولان بر او وارد شدند «گفتند: سلام» (قَالُوا سَلاَمًا).

او نیز «گفت: سلام» (قَالَ سَلاَمٌ).

«وطولی نکشید که گوساله بریانی (برای آنها) آورد» (فَمَا لَبِثَ أَنْ جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِیذٍ).

«عِجل» به معنی گوساله، و«حَنیذ» به معنی بریان است.

بعضی احتمال داده اند «حَنیذ» به هر نوع بریانی اطلاق نمی شود، بلکه فقط به گوشتی گفته می شود که در کنار آتش روی سنگ ها می گذارند وبی آنکه شعله آتش به آن برسد، پخته و بریان می شود.

از این جمله استفاده می شود که یکی از آداب میهمانداری آن است که غذا را هر چه زودتر برای میهمان آماده کنند، زیرا مهمان وقتی که از راه می رسد -به خصوص اگر مسافر باشد - غالبآ خسته وگرسنه است، هم نیاز به غذا دارد وهم نیاز به استراحت؛ باید زودتر غذای او را آماده کرد تا بتواند استراحت کند.

ممکن است بعضی خرده گیران بگویند برای چند میهمان یک گوساله بریان زیاد است. ولی با توجّه به اینکه اوّلاً در مورد میهمانان که قرآن عددشان را صریحآ بیان