زن در تفسیر نمونه صفحه 531

5. وابستگی مطلق

هنگام گرفتاری در چنگال مشکلات ودر مواقعی که حوادث پای انسان را به لب پرتگاه ها می کشانَد، تنها باید به خدا پناه برد واز او استمداد جست که اگر لطف ویاری او نباشد کاری نمی توان کرد. این درسی است که یوسف بزرگ وپاکدامن به ما آموخته، اوست که می گوید پروردگارا، اگر نقشه های شوم آنها را از من بازنگردانی، به آنها متمایل می شوم، اگر مرا در این مهلکه تنها بگذاری، طوفان حوادث مرا با خود می برد، این تویی که حافظ ونگهدار منی، نه قوّت وقدرت وتقوای من.

این حالت «وابستگی مطلق» به لطف پروردگار، علاوه بر اینکه قدرت واستقامت نامحدودی به بندگان خدامی بخشد،سبب می شودازالطاف خفی اوبهره گیرند؛همان الطافی که توصیف آن غیر ممکن است وتنها باید آن را مشاهده کرد وتصدیق نمود.

اینان هم در این دنیا در سایه لطف پروردگارند وهم در جهان دیگر.

در حدیثی از پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله چنین می خوانیم: «سَبعَهٌ یُظِلُّهُمُ اللّهُ فی ظِلِّهِ یَومٌ لاظِلَّ إلّا ظِلُّهُ: إمامٌ عادِلٌ، وَ شابٌّ نَشَأ فی عِبادَهِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَ رَجُلٌ قَلبُهُ مُتَعَلِّقٌ بِالمَسجِدِ إذا خَرَجَ مِنهُ حَتّی یَعودَ إلَیهِ، وَ رَجُلانِ کانا فی طاعَهِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَاجتَمَعا عَلی ذلِکَ وَتَفَرَّقا، وَ رَجُلٌ ذَکَرَ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ خالِیآ فَفاضَت عَیناهُ، وَ رَجُلٌ دَعَتهُ امْرَأهٌ ذاتُ حَسَبٍ وَجَمالٍ فَقالَ إنّی أخافُ اللّهَ تَعالی، وَ رَجُلٌ تَصَدَّقَ بِصَدَقَهٍ فَأَخفاها حَتّی لا تَعلَمَ شِمالُهُ ما تَصَدَّقَ بِیَمینِهِ؛ هفت گروهند که خداوند آنها را در سایه (عرش) خود قرار می دهد آن روز که سایه ای جز سایه او نیست: پیشوای دادگر وجوانی که از آغاز عمر در بندگی خدا پرورش یافته، کسی که قلب او به مسجد ومرکز عبادت خدا پیوند دارد وهنگامی که از آن خارج می شود در فکر آن است تا به آن بازگردد، افرادی که در طریق اطاعت فرمان خدا متّحداً کار می کنند وبه هنگام جداشدن از یکدیگر نیز رشته اتّحاد معنوی آنهاهمچنان برقراراست،کسی که هنگام شنیدن نام پروردگار(به خاطراحساس مسؤولیّت یا ترس از گناهان) قطره اشک از چشمان او سرازیر می شود، مردی که زن زیبا وصاحب جمالی او را به سوی خود دعوت کند و او بگوید من از خدا ترسانم، وکسی که به نیازمندان کمک می کند وصدقه خود را مخفی می دارد چنانکه دست چپ او از صدقه ای که با دست راست داده باخبر نشود»(1) (ر.ک: ج 9، ص 461 - 474).