زن در تفسیر نمونه صفحه 612

اگر می بینیم در اسلام با غیبت شدیداً مبارزه شده، یکی از فلسفه هایش این است که غیبت، عیوب پنهانی را آشکار می سازد وحرمت جامعه را جریحه دار می کند.

اگر می بینیم دستور عیب پوشی داده شده، یک دلیلش همین است که گناه جنبه عمومی وهمگانی پیدا نکند.

اگر می بینیم گناه آشکار اهمّیّتش بیش از گناه مستور وپنهان است تا آنجا که در روایتی از امام علیّ بن موسی الرّضا علیه السلام می خوانیم: «المُذیعُ بِالسَّیِّئَهِ مَخذولٌ وَالْمُستَتِرُ بِالسَّیِّئَهِ مَغفُورٌ لَهُ؛ آن کس که گناه را نشر دهد مخذول ومطرود است وآن کس که گناه را پنهان می دارد مشمول آمرزش الهی است».(1)

واگر می بینیم در آیات فوق، موضوع اشاعه فحشا با لحنی بسیار شدید وفوق العاده کوبنده محکوم شده نیز دلیلش همین است.

اصولاً گناه همانند آتش است، هنگامی که در نقطه ای از جامعه این آتش روشن شود باید تلاش کرد که آتش، خاموش یا حدّاقل محاصره گردد، امّا اگر به آتش دامن زنیم وآن را از نقطه ای به نقطه دیگر ببریم، حریق، همه جا را فرا خواهد گرفت وکسی قادر بر کنترل آن نخواهد بود.

از این گذشته، عظمت گناه در نظر عامّه مردم وحفظ ظاهر جامعه از آلودگی ها خود سدّ بزرگی در برابر فساد است، اشاعه فحشا، نشر گناه وتجاهر به فسق این سد را می شکند، گناه را کوچک می کند، وآلودگی به آن را ساده می نماید.

در حدیثی از پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله می خوانیم: «مَن أذاعَ فاحِشَهً کانَ کَمُبتَدِئِها؛ کسی که کار زشتی را نشر دهد، همانند کسی است که آن را در آغاز انجام داده».(2)

در حدیث دیگری از امام موسی بن جعفر علیه السلام می خوانیم که مردی خدمتش آمد وعرض کرد: فدایت شوم از یکی از برادران دینی کاری نقل کردند که من آن را ناخوش داشتم، از خودش پرسیدم انکار کرد، در حالی که جمعی از افراد موثّق این مطلب را از او نقل کرده اند. امام فرمود: «کَذِّب سَمعَکَ وَ بَصَرَکَ عَن أخیکَ وَ اِن شَهِدَ عِندَکَ خَمسونَ قُسامَهً وَ قالَ لَکَ قَولٌ فَصَدِّقهُ وَ کَذِّبهُم، وَ لا تُذیعَنَّ عَلَیهِ شَیئاً تَشینُهُ بِهِ وَتَهدِمُ بِهِ مُروَّتَهُ، فَتَکونُ مِنَالَّذینَ قالَ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ: إنَّ الَّذینَ یُحِبّونَ أن تَشیعَ الفاحِشَهُ