احکام تربیتی - ورزشی بانوان صفحه 4

گاهی حرفه ای ترین بندبازان هم نمی توانند از »صراط« بگذرند. داوران، آماده تشویق، یا »فُل« گرفتن اند. خیلی ها در »استخر دنیا« غرق شده اند و سوت ها و هشدارهای نجات غریق، نتوانسته آنها را به خود آورد، یا به »ساحل بیداری« برساند.

مشت زنان، چرا به »شکم شهوت« مشت نمی زنند؟

کوهنوردان، چرا به فکر فتح قله »آزادگی« نیستند؟

کشتی گیران، چرا نَفْس خود را »خاک« نمی کنند؟

چرا برای تمرین، به باشگاه »تقوا« و »عفاف« نمی روند؟

چرا برای زیبایی »اندام روح« به عبادت نمی پردازند؟

چرا در کنار بدن سازی، برای »تربیت جان« وقت صرف نمی کنند؟

شناگران، اگر بتوانند طول و عرض عمر شصت، هفتادساله را با موفقیّت طی کنند، لایق جایزه اند، چرا که خیلی از دوندگان، هرگز نمی رسند! و خیلی از وزنه برداران، یک »حرف حق« را نمی توانند بردارند و بسیاری از صاحبان عضلات و بازوهای پرتوان، حریف »نَفْسِ« خودشان نیستند و اسیر یک »عادت«اند!

مدال شرف، بالاتر از مدال طلا و نقره است.

صحنه زندگی ما، با »ماهواره های ملکوت« برای آسمانیان »رِله« می شود. روزی هم در قیامت، برای داوری نهایی و اهدای جوایز، پَخشِ مجدّد خواهد شد.

دست یافتن به عنوان قهرمانی در این مسابقات، واقعاً دشوار است و دوپینگ کنندگان هم، با مرگ، همیشه از دور رقابت ها و صحنه امتیازات، حذف و بیرون رانده می شوند و بعداً چه حسرت ها که: