اسلام و کمک‌های مردمی صفحه 103

«کَذلِکَ یُبَیّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْأَیَاتِ لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ»- از آنجا که سرچشمه همه بدبختیها مخصوصاً کارهای ابلهانه‌ای مانند منّت گذاردن که سودش هیچ و زیانش بسیار و سریع است، از به کار نینداختن اندیشه سرچشمه می‌گیرد، خداوند در پایان آیه مردم را به تفکّر و اندیشه دعوت کرده، می‌فرماید: این چنین خداوند آیات را برای شما توضیح می‌دهد، شاید بیندیشید.

دو نکته‌

1- از جمله «واصابه الکبر وله ذریّة ضعفاء؛ (صاحب آن باغ) پیر و سالخورده است و فرزندانی کوچک و ناتوان دارد» استفاده می‌شود که انفاق و بخشش در راه خدا و کمک به نیازمندان همچون باغ خرّمی است که هم خود انسان از ثمرات آن بهره‌مند می‌شود و هم فرزندان او، در حالی که ریاکاری و منّت و آزار، هم سبب محرومیّت خود او می‌شود، و هم نسلهای آینده که باید از ثمرات و برکات اعمال نیک او بهره‌مند گردند محروم خواهند شد.

این خود دلیل بر آن است که نسلهای آینده در نتایج اعمال نیک نسلهای گذشته سهیم هستند؛ از نظر اجتماعی نیز چنین است زیرا محبوبیّت و حسن شهرت و اعتمادی که پدران بر اثر کار نیک در افکار عمومی پیدا می‌کنند، سرمایه بزرگی برای فرزندان آنها خواهد بود.

2- جمله «اعصار فیه نار» یعنی گردبادی که در آن آتشی باشد، ممکن است اشاره به گردبادهای ناشی از بادهای سموم و سوزان و خشک‌کننده