احکام حقوقی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 69

(174) احكام حقوقي

ـ «وَ جَعَلَكُمْ مُلُوكا وَ اتاكُمْ ما لَمْ يُؤْتِ اَحَدا مِنَ الْعالَمينَ،» (20 / نساء)

ـ «وَ اللّهُ‌يُؤْتي مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ!» (247 / بقره)

چيزي كه هست قرآن مسأله سلطنت و حكومت را به شرطي كرامت خوانده كه با تقوا توأم باشد، چون در بين تمــامي امــوري كــه ممكــن است از مزاياي حيات شمـرده شـود كـرامت را منحصر در تقوا نموده:

«يااَيُّهَاالنّاسُ اِنّاخَلَقْناكُمْ مِنْ‌ذَكَرٍ وَ اُنْثي وَجَعَلْناكُمْ شُعُوبا وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا اِنَّ اَكْـرَمَكُـمْ عِنْــدَ اللّــهِ اَتْقيكُمْ... .» (13 / حجرات)

و چون حساب تقوا تنها به دست خدا است، هيچ كسي نمي‌تواند با ملاك تقوا بر ديگران بزرگي بفروشد، به همين جهت پس هيچ فخري براي احدي بر احدي نيست، براي اين كه اگر كسي بخواهد به امور مادي و دنيوي بر ديگران فخر كند كه امور دنيوي

قرآن و حكومت و ولايت همراه با تقوي (175)

فخر ندارد، و قدر و منزلت تنها از آن دين است، و اگر بخواهد با امور اخروي فخر بفروشد كه آن هـم به دست خداي سبحان است.

پس ديگر چيزي كه انسان با آن فخر بفروشد باقي نمي‌ماند، و انساني كه داراي نعمــت ملــك و سلطنــت است از نظر يــك مسلمــان نه تنها افتخــاري نــدارد، بلكه بارش سنگين‌تر و زندگيش تلخ‌تر است، بله اگر از عهده اين بــار سنگيــن برآيــد و مــلازم عــدالت و تقــوا باشد البته نزد پروردگارش اجري عظيم‌تر از ديگــران دارد، و خــدا ثواب بيشتري به او مي‌دهــد.

و اين همان سيره صالحه‌اي است كه اولياي دين ملازم آن بودند، رسول خدا صلي‌الله‌عليه‌و‌آله و اهل بيت طاهرينش از ملك و سلطنت بيش از جنگ با جبابره چيزي عايدشان نشد، همواره در اين تلاش بودند كه با طغيان طاغيان، و استكبار آنان معارضه نموده و نگذارند در زمين فساد راه بيندازند.