احکام حقوقی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 90

«داشتن احترام به درگاه خداوند نه به دلخواه شماست و نه به آرزوي اهل كتاب هر كس گناهي كند بدان كيفر داده مي‌شود و سواي خدا براي او يار و ياوري يافت نخواهد شد،»(123 / نساء)

«وَ مَنْ‌يَعْمَلْ مِنَ‌الصّالِحاتِ مِنْ‌ذَكَرٍ اَوْاُنْثي وَ هُوَمُؤْمِنٌ فَاُولآئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُـــونَ نَقيــــرا،»

«و هر كس از زن و مــرد كــارهــاي شــايستــه كنــد، به شــرطي كه ايمان

جان مؤمن: جان كل جامعه ديني است ! (227)

داشته باشد، به بهشت داخل مي‌شود و حتي به قدر پوسته هسته خرما ستم نمي‌بينـــد.» (124 / نساء)

جمله «مَنْ يَعْمَلْ‌سُوآءً يُجْزَ بِه،» مطلق است و به همين جهت هم شامل كيفرهاي دنيوي مي‌شود كه شريعت اسلام آن را مقرر كرده، از قبيل قصاص كردن جاني و بريدن دست دزد و شلاق زدن و سنگسار كردن زاني و امثال آن از احكام سياسات و غير سياسات، و هم شامل كيفرهاي اخروي مي‌شود كه خداي تعالي چه در كتابش و چه به زبان رسول گراميش آن‌ها را وعده داده است.

مناسب با مورد آيات كريمه مورد بحث و منطبق با آن‌ها نيز همين بود كه جمله مورد بحث را مطلق بياورد، چون در رواياتي كه در شأن نزول اين آيات وارد شده، آمده

(228) احكام حقوقي

است كه: اين آيات درباره سرقتي نازل شد كه شخصي مرتكب آن شده بود و آن گاه گنــاه خــود را به گردن فردي يهودي يا مسلمان انداخته بود، تازه او و دار و دسته‌اش به پيغمبــر صلي‌الله‌عليه‌و‌آله اصــرار مي‌كــردنــد كه عليـه آن يهودي يا مسلمان بي‌گناه حكم كند.

و باز به همين جهت جمله: «وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللّهِ وَلِيّا وَ لانَصيرا،» نيز مطلق شده، هم شامل ولي و نصيرهاي دنيوي از قبيل رسول‌اللّه و يا اولي‌الامر مي‌شود و در نتيجه مي‌فهماند كه نه آن دو وي را شفاعت مي‌كنند و نه خويشاونديش با آن دو برايش فائده‌اي دارد و نه احترام اسلام و دين از شلاق خوردن او جلوگيري مي‌كند و هم شامل ولــي و نصيــرهاي اخروي مي‌شود و مي‌فهماند كه در آخرت هيچ كس نمي‌تواند از معذب شدن گنه‌كاران مانع شود مگر افرادي كه آيات بعد شامل آنان است.