بررسی فقهی احکام رشوه، غش و کم فروشی صفحه 29

الرِّضَا - علیه السلام - عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِیٍّ - علیهم السلام - فِی قَوْلِهِ تَعَالَی ‹أَکَّالُونَ لِلسُّحْتِ› (1) قَالَ: هُوَ الرَّجُلُ یَقْضِی لِأَخِیهِ الْحَاجَهَ ثُمَّ یَقْبَلُ هَدِیَّتَه. (2)

این روایت از لحاظ سند ناتمام است.

امام رضا - علیه السلام - از پدران بزرگوار خود از امیرالمؤمنین - علیهم السلام - نقل می کنند که حضرت در مورد آیه ی شریفه¬ی: ‹أَکَّالُونَ لِلسُّحْتِ› فرمودند: خورنده¬ی سُحت، کسی است که حاجت برادر مؤمن خود را برآورده می¬کند وکاری برای او انجام می¬دهد سپس هدیه¬اش را می پذیرد.

با توجّه به این¬که می¬دانیم کسی که برای دیگری کاری انجام می دهد بدون این که وظیفه اش بوده باشد اگر هدیه اش را بپذیرد، مانعی ندارد، پس باید مورد روایت را حمل کنیم بر جایی که وظیفه¬ی شخص، انجام کار دیگران باشد و با این ¬حال هدیه می گیرد. البته این روایت، سند صحیح ندارد.