بررسی گسترده ی فقهی کذب (موضوع، احکام و موارد استثناء) صفحه 117

سماعه بن مهران می گوید: از او [امام - علیه السلام -] درباره ی شخصی سؤال کردم که در ماه مبارک رمضان کذب می گوید. فرمودند: روزه اش باطل شده و قضاء آن بر عهده اش است. عرض کردم: چه کذبی؟ فرمودند: کذب علی الله و علی الرسول - صلی الله علیه و آله و سلم -.

صحیحه ی أَبِی بَصِیر:

وَ [مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ] بِإِسْنَادِهِ عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ(1) عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ یُونُسَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ - علیه السلام - یَقُولُ: الْکَذِبَهُ تَنْقُضُ الْوُضُوءَ وَ تُفَطِّرُ الصَّائِمَ قَالَ: قُلْتُ: هَلَکْنَا! قَالَ: لَیْسَ حَیْثُ تَذْهَبُ إِنَّمَا ذَلِکَ الْکَذِبُ عَلَی اللَّهِ وَ عَلَی رَسُولِهِ وَ عَلَی الْأَئِمَّهِ- علیهم السلام -.

وَ رَوَاهُ الْکُلَیْنِیُّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ وَ رَوَاهُ الصَّدُوقُ فِی مَعَانِی الْأَخْبَارِ عَنْ أَبِیهِ