بررسی گسترده ی فقهی کذب (موضوع، احکام و موارد استثناء) صفحه 136

که وزان این آیه ی شریفه، وزان آیه ی شریفه ی (أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَکُمْ) است و اصلاً ربطی به وعد ندارد، قابل موافقت نیست و باید همان طور که روایات مبارکه تطبیق داده اند، حمل کرد بر مورد وعد و هر گفتنی که مستتبع و علّت عمل است، و مواردی که صرف نظر از گفتن، وظیفه است و گفتن یا نگفتن تأثیری در وجوب آن ندارد، آیه ی شریفه ناظر به آن نیست. البته این که می گوییم آیه ی شریفه ناظر به آن نیست، به کمک روایات است؛ نه این که آیه ی شریفه اصلاً نتواند تاب آن معنا را داشته باشد. و نهایت آن که بگوییم آیه ی شریفه در اعمّ از خلف وعد و قول به غیر عمل استعمال شده، کما این که در روایتی(1) بر قول بلا عمل هم تطبیق شده است، ولی چون سند