ذکر نشده، ناتمام است. سند کلینی هم به خاطر اسماعیل بن مرّار ناتمام است.
عبدالله بن سنان از پدرش نقل می کند که به امام صادق(علیه السلام) عرض کردم: ارض خراجی در اختیار من است و [به همین خاطر] احساس تنگی می کنم، آیا آن را رها کنم؟ حضرت لحظاتی سکوت کردند، سپس فرمودند: قائم ما اگر قیام کند، نصیب تو از زمین بیش از این خواهد بود. سپس فرمودند: قائم ما اگر قیام کند برای هر انسان بهتر از قطائع آن ها خواهد بود.
این که حضرت در پاسخ به پدر عبدالله بن سنان _ که به خاطر در دست داشتن زمین های خراجی احساس ضیق می کند و از حضرت سؤال می کند آیا آن را رها کند _ این طور می فرمایند که فی الواقع سهم تو از زمین های خراجی بیش از این مقداری است که الآن در دست توست، معلوم می شود اگر سهمش کمتر از این مقدار بود، احساس ضیق، احساس بجایی بود و باید آن را رها می کرد. بنابراین روایت دالّ بر