صورت سکوت آن حضرت حجّت است، نه عمل صحابه و در این جا دلیلی نیست که آن حضرت از عمل صحابه آگاه شده است.
و اگر اجماع بعد از وفات ایشان بوده است، قبلاً گفته شد که مشهور بین صحابه قصر نماز در سفر بوده است. و هنگامی که عثمان نماز را در سفر به صورت تمام به جای آورد، صحابه متعرّض وی شدند و او عذرهایی آورد تا کار خود را توجیه کند و همین عذر و بهانه ها دلیلی بر این است که اتمام در میان صحابه، امر شاذ و نادری بوده است.
علاوه بر این که: در خبری که ابن قدامه آن را نقل کرده زیاده ای وجود دارد. مسلم همین خبر را در صحیح خود، بدون عبارت:
«یتم بعضنا و یقصر بعضنا» (1)آورده است و احتمال دارد که این قسمت به وسیلۀ قایلین به جواز، به حدیث اضافه شده است.
اینها برخی از ادلّۀ قایلین به جواز اتمام، یا قصر در سفر بود که ضعف آنها روشن شد و ثابت گردید که نمی توان بدانها اعتماد کرد.
1- (1) - صحیح مسلم: 2/ 235.