بررسی نماز مسافر از دیدگاه فقه اهل بیت(علیهم السلام)
به خاطر ضعف ادلّۀ قایلین به جواز و قوّت ادلّۀ قایلین به وجوب قصر و متعیّن بودن قصر در سنّت نبوی و عمل صحابه و عدم وجود اختلاف در زمان خلیفۀ اوّل و دوّم و در نیمی از زمان خلافت خلیفۀ سوّم، مدرسۀ اهل بیت(علیهم السلام) قول به «وجوب قصر» را اختیار کرده است و ائمّۀ اهل بیت(علیهم السلام) بر وجوب آن تصریح نموده اند. در این مورد خبرهای روشن و واضحی را از زراره و محمّد بن مسلم از امام صادق(علیه السلام) نقل کردیم.
علاوه بر این، خبرهای بسیار دیگری وجود دارد که به مسأله تصریح می کنند؛ چنان که از امام صادق(علیه السلام) روایت شده است:
«الصلاه فی السَّفَرِ رکعتان لیس قبلهما و لا بعدهما شیءٌ الا المغرب ثلاثٌ». (1)
«نماز در سفر، دو رکعت است و قبل و بعد از آن چیز دیگری نیست، مگر نماز مغرب که سه رکعتی است».
از امام صادق(علیه السلام) سؤال شد:
«تکلیف کسی که نماز را در سفر به صورت تمام خوانده است، چیست؟ فرمود: اعاده کند». (2)
1- (1) - تهذیب: 2/ 13؛ استبصار: 1/ 220.
2- (2) - تهذیب: 12/ 14.