و هنگامی که به غزوۀ طائف و حنین رفت، نماز را دو رکعتی می خواند، پس از حنین به جعرانه آمد و از آن جا برای عمره محرم شد و همراه ابوبکر به عمره رفتم. او نماز را در سفر دو رکعت می خواند. و همراه عمر بن خطّاب به سفر رفتم و او نماز را دو رکعت می خواند. همراه عثمان نیز به مسافرت رفتم. او در ابتدای حکومتش، نماز را دو رکعت می خواند، امّا وقتی به منا آمد، آن را چهار رکعت خواند!». (1)
با این همه شواهد، آیا جای آن دارد که فقیهی بنشیند و با تأمّل و دقت در منابع، در صدد این باشد که اثبات کند آیا قصر نماز در سفر، واجب است یا جایز؟!
توضیح داده شد که: اصل این اختلاف و تردید، از کتاب و سنّت نشأت نگرفته است تا فقیه در دلالت آیات و روایات تأمل کند تا ببیند کدام احتمال درست است بلکه سیرۀ رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و تمام مسلمانان و به خصوص صحابه و فقها تا اواسط حکومت عثمان بر قصر بوده است و خود را موظّف بدان می دانسته اند. و عمل عثمان در اواسط حکومتش، باعث شک و تردید و شروع بحث در این موضوع شده است؛ از این رو، منطق حکم می کند که این بحث در دایرۀ فقه و اجتهاد مورد بررسی قرار نگیرد؛ زیرا هیچ گونه اجتهادی در مقابل نص وجود ندارد
1- (1) - السنن الکبری: 3/ 219، باب 778، باب المسافر، ح 5484.