فروغ مسجد (6) : پنجمین همایش بین المللی هفته جهانی گرامی داشت مساجد صفحه 95

مسجد در قرآن احکامی دارد و من دو حکمش را بیان می کنم. بعدا می رسیم به مسائل اجتماعی مساجد. اولین حکمی که از قرآن درباره مسجد استفاده می کنیم بانیان مسجد، تعمیرگران مسجد حتما باید نیت پاکی داشته باشند. تنها عمل پاک کافی نیست.

باید سرچشمه عمل که نیت است پاکتر باشد. در جهان غرب اگر بخواهند یک نفر را تعریف کنند به عملش می نگرند فقط. فلانی مثلاً کلیسا ساخته، بیمارستان ساخته، مثلاً یتیم خانه ای را اداره می کند، فقط به عمل می نگرند وعده می دهند که بسا در انتخابات هم برنده باشد.

ولی در مکتب اسلام، عمل کافی نیست که یک عمل اگر زیباست کافی نیست. باید روح عمل هم سرچشمه عمل هم که نیت است آن هم پاک باشد. اگر نیت الهی شد، این عمل به ظاهر زیبا این ارزش دارد. در سوره مبارکه توبه دو آیه است که نشان می دهد سرچشمه عمل هم باید پاک باشد.

« مَا کَانَ لِلْمُشْرِکِینَ أَنْ یَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللّه ِ شَاهِدِینَ عَلَی أَنفُسِهِمْ بِالْکُفْرِ أُوْلَئِکَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ وَفِی النَّارِ هُمْ خَالِدُونَ».

افراد مشرک ابوجهل ها و ابوسفیان ها حق ندارند مسجدالحرام را تعمیر کنند و در میان عرب وجهه ایجاد کنند. چرا عمل این ها ولو از نظر ظاهر زیباست اما نیت آلوده است. این ها مشرکند و برای صاحب این خانه احترام قائل نیستند. به جای پرستش حق، مخلوق را می پرستند. سلب حق می کنند.

قرآن از جمعیت ناپاکی که بخواهند با نیت های ناپاک عمل خوبی انجام بدهند و ثمره های دنیوی بگیرند این حق را سلب می کنند چنین حقی برای آنان نیست. «ما کان للمشرکین ان یعمروا مساجداللّه». شأنشان نیست. حق ندارند. چرا این ها شاهدین علی انفسهم بالکفر، از این طرف بت پرستند، خدا را فراموش کرده اند. از این طرف برای خدای فراموش شده خانه می سازند. این عمل بی ارزش است.