مکاسب محرمه: درس های خارج فقه حضرت آیه الله حاج شیخ محمدجواد فاضل لنکرانی دام ظله جلد اول صفحه 498

4- دلیل چهارم:

دلیل دیگر برای جواز شرب خمر در حالت اضطرار، روایتی است که شیخ طوسی قدس سره نقل می کند:

مُحَمَّدُ بنُ الحَسَنِ (الطوسی) بِإسنادِهِ عَن مُحَمَّدِ بنِ أحمَدَ بنِ یَحیَی عَن أحمَدَ بنِ الحَسَنِ عَن عَمرِو بنِ سَعیدٍ عَن مُصَدِّقٍ عَن عَمّارٍ عَن أبی عَبدِاللّه علیه السلام فی حَدیثٍ أنَّهُ سألَهُ عَنِ الرَّجُلِ أصابَهُ عَطَشٌ، حَتَّی خافَ عَلَی نَفسِهِ، فأصابَ خَمراً قالَ علیه السلام: یَشرَبُ مِنهُ قُوتَهُ؛(1) عمّار به امام صادق علیه السلام عرض کرد: اگر مردی که از شدّت تشنگی خوف بر نفسش دارد، به خمری دست پیدا کند [حکمش چیست؟] حضرت علیه السلام فرمود: به مقداری که موجب قوت اوست [یعنی به اندازه ای که با آن از مرگ نجات پیدا می کند] بنوشد.

نکته: عبارت «فی حدیثٍ»، نشانگر آن است که صاحب وسائل رحمه الله همۀ حدیث را نیاورده است.

در سند این حدیث، محمّد بن الحسن، همان شیخ طوسی است و در بالاترین حدّ وثاقت قرار دارد. دربارۀ عبارت «بإسناده عن محمّد بن أحمد بن یحیی»، وقتی به کتب رجال مراجعه می کنیم، می بینیم که سند شیخ طوسی به محمّد بن احمد بن یحیی، سند صحیحی است.(2)

احمد بن حسن، میان دو نفر مشترک است: یکی «احمد بن حسن بن علی بن فضّال» و دیگری «أحمد بن الحسن بن إسماعیل المیثمی» که هر دو ثقه و معتبر هستند. عمرو بن سعید، به «عمرو بن سعید مدائنی» انصراف دارد که ثقه است.

مصدّق، منصرف به «مصدّق مدائنی» انصراف دارد که او هم ثقه است. عمّار نیز معتبر و ثقه است.